ესე


ალექსანდრე ნებულიშვილი გოთიკა
“I wish, I had an angel!..” “Nightwish”

მრისხანე სატევრის შემქმნელს – მჭედელს – თვალზე ბინდი გადაეკრა და მახვილის ნაცვლად ჩაიდანი გამოჭედა. ვერ არის საქმე რიგზე – მას ვიღაცის გამო დორბლი სდის და გულზე ეწუწება. ჩაიდნებს ჭედავს, ფინჯან ჩაიზე და ოჯახურ მყუდროებაზე ფიქრობს და სადაცაა შიბაქების თლასაც დაიწყებს… ვაიმე! ამის დრო იყო?! ის მეომარია, ჰეფესტოს მოციქული და დევგმირთა ხმლების შემოქმედი. უნდა იომოს და სხვებიც აომოს, დაუმზადოს ფოლადის კიდურები. ეს კი ზის და შიბაქებს თლის… სიყვარულზე უარი უთხრეს, არც მისი ჩაიდნები მოიწონეს და შიბაქები კი სრულიად ზედმეტი აღმოჩნდა.
- რას აკეთებ, კაცო? – შიბაქები ქურაში შეყარა და დაუბერა, მერე ის ჩაიდნები და უთოებიც (უყურე ამას, უთოებიც გაუკეთებია!) გადაადნო და მოწყურებული ყალიბი ააშიშინა. მისი ფოლადი, წითელი ფოლადი, კვლავ თავის ადგილზეა. რაღა დროს ჩაია, ომია გარეთ! ნაპერწკლები, ურო და ოფლით სავსე დაღლილი დარტყმები. არ ჩერდება, ხმალი მზადაა. ისევ შიშხინი და ორთქლავარდნილი ვარცლი. უარი უთხრეს, უარი! ამიტომ აღარაფერი აინტერესებს, წავა და ამ ხმლით იომებს, დედას უტირებს მტერს! აქ აღარაფერი დარჩა, უნდა იომოს! მოუვა რამე? ეგ არაფერი, მეომარია, იშვა იმისთვის, რომ მოკვდეს, ამიტომ სამშობლოსთვის მოკვდება, ანუ იმისთვისაც მოკვდება, უარი რომ უთხრა და სასიკვდილოდ გაიმეტა. ცოტა იქნებ გული აუჩუყოს, ერთი ცრემლი მაინც გადმოაგდებინოს! ჩეხა, ჩეხა, ჩეხა იმ დალოცვილი ფოლადით და მერე თავადაც გაუყარეს ზურგში თათრული სატევარი. აი, მოკვდა, როგორც ჩაიფიქრა. არაფერი დანანებია. მოკვდა და იფიქრა: “ახლა რაღა ვქნა?” უცებ მიწა გაიხსნა და უნებურად ქვევით ჩაძვრა.
– ვეღარაფერს იზამ, გენაცვალე, ახლა ჩვენ გვაცალე! – გაეპასუხა ბელიარი ქვაბში, რომელიც მჭედელმა ზომით უფრო თავწაჭრილ ავზს მიამსგავსა. რაღაც სქელ, ბლანტ, ყავისფერ მასას მოურია, შემდეგ ვეება ციცხვით ცოტა ამოიღო და მოხვრიპა:
– თფუ! ბრრ! – გააძაგძაგა, – უფრო სწორად, კარგია! აბა, მიდი, ჩახტი, მე აქვე მეზობელთან გადავარბენ და შენ ყოველ ნახევარ საათში მოურიე ამ ციცხვით, – უფრო პატარა ციცხვი მიაწოდა, – ჩემსას ვერ მოერევი… და ბელიარს სიტყვა გაუწყდა, ჩრდილოეთის ციალივით გაიელვა რაღაცამ და მჭედელი ზევით გააქანა. ვერაფერს ხედავდა, უბრალოდ გრძნობდა, რომ რაღაცას ეჭირა და ზემოთ მიათრევდა. ჩაუქროლეს ბრძოლის ველს და ერთხელაც დახედა თავის თავს: თვალებდაჭყეტილი, პირზე სისხლშემხმარი, ბექთარაყრილი, უშნო…
– ასეთს ვინ მიპასუხებდა სიყვარულზე, შიბაქები კი არა, გინდა სამოვრები მეკეთებინა!
– კიდევ კარგი, მიხვდი! – ეს ვიღაც დიადმა უთხრა, – შენ თუ არ იცი რა ქნა, მაშინ ჩვენ მოგვენდე, გაგგზავნით მასთან, ვის გამოც აქ აღმოჩნდი და მისი მფარველი ანგელოზი იქნები სანამ ცოცხალია. მერე ვნახოთ! შენი ხმალი ისევ გქონდეს, დაგჭირდება! ახლა ის კვლავ თავის სიყვარულთანაა, უგერიებს ხმლით ბოროტ სულებს, შურს მისი ქმრის და მწარედ იხსენებს
ჩაიდნებს…

გზა ნაგვისაკენ

ვიხედები და ვუყურებ პატარა ბორცვს. ბორცვი კი ნაგვის ბუდედ გადაქცეულა. ჩემი წასვლის დროა. დღეს სახლში ერთი პური უნდა მივიტანო. ნელ-ნელა ბორცვისკენ მივეშურები. გზადაგზა მეზობელი სახლებიდან გადმოყრილ ნაგავს ვათვალიერებ, იქნებ ჩემთვის სასურველ რამეს წავაწყდე. გული ამიჩქარდა – წინ სპილენძის დიდი ნაჭერი დავინახე. დღეს სახლში პური გვექნება.

ლიზა ჭეიშვილი

პოტენციური მკვლელი

- ჩვენმა სკოლამ გადაწყვიტა, წყალდიდობით დაზარალებულ მოსახლეობას დაეხმაროს, – ამ სიტყვებით დაიწყო მეცხრე კლასში შესულმა ნინო მასწავლებელმა ბავშვებთან საუბარი. ბოლო მერხზე მჯდომმა ნათიამ იგრძნო, როგორ შეეკუმშა გული, ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს ვიღაც
ცდილობდა გული ამოეგლიჯა მისთვის. გული, რომელიც სისხლისგან იცლებოდა… ,,ღმერთო! მე თვითონ…ვარ დასახმარებელი,” – გაიფიქრა და გაახსენდა, უკვე 6 თვეა, რაც ოჯახში მხოლოდ ჭადს აცხობდნენ, ისიც გაახსენდა, ათი დღის წინ მეზობელმა რომ ერთი ტომარა სიმინდი მისცა დედამისს და ისიც, სოფლის ორღობეში მიმავალს, როგორ აღიზიანებდა თონეში ჩამცხვარი პურის სურნელი, გაახსენდა, როგორ უნდოდა, პურის გემო ეგრძნო. ,,ბაბუა რომ არ მომკვდარიყო, ასე არ გაგვიჭირდებოდა, მაღაროს პენსია პურის ფქვილის მაინც ყოფნიდა. სანამ ცოცხალი იყო, პური არ მომნატრებია… ახლა… სამადლოდ მოცემული ფქვილიც ილევა, ნეტავ მერე რა იქნება!” – ასეთ ფიქრებში ვერც კი გაიგო მასწავლებელი როდის მიუახლოვდა და მკაცრად ჰკითხა:
– რატომ არ მისმენ?!
შემკრთალმა არაფრისმთქმელი თვალებით შეხედა და პასუხი არ გასცა. ნათიას ერთი სიტყვაც არ გაუგონია მასწავლებლის საუბრიდან. მისი ფიქრი ისევ დაცარიელებულ ტომარას მისწვდა. მერე მამის ღვინით დასიებული თვალები, გაბოროტებული მზერა, მუდმივი ჩხუბი, ნაცემი დედა და დამსხვრეული მინები წარმოუდგა თვალწინ……ისევ იგრძნო გულის ტკვილი, ისევ ეგონა, რომ ვიღაც გულს ხელით უწურავდა. მერე მუდმივად მშიერი და მეზობლების ხელისშემყურე ორი პატარა და გაახსენდა. ორი დღის წინ ერთმა…თბილი პურის ნატეხი მოუტანა და უთხრა: ,”ჭამე”. ნათიამ ცდუნებას ვერ გაუძლო. იმ ღამეს ვეღარ დაიძინა. გვიან მიხვდა, რომ დაიკო მშიერი დაწვა… ისევ აუკვნესდა გული. გაკვეთილზე გაჩერება ვერ შეძლო. მასწავლებელს სთხოვა გარეთ გაეშვა. უმიზნოდ გაუყვა სოფლის შარაგზას. ყოველთვის სჯეროდა, რომ მისი უბედურების მიზეზი მამა იყო. რაც თავი ახსოვდა, მის მიმართ სიყვარული არ უგრძვნია. პირიქით, სძულდა თუ ეშინოდა, ვერ გეტყოდათ. იმდენჯერ არ შეუშვა სახლში, იმდენჯერ გაათენა ღამე ვენახის ბოლოში, იმდენჯერ დაემალა მეზობლის სახლის სარდაფში, იმდენჯერ ცემა უმიზეზოდ, რომ ასეთებს უკვე შეეჩვია, იმას კი ვერ აცნობიერებდა, როგორ თანდათან იზრდებოდა სიძულვილი მამის მიმართ, მისი დანახვა აღარ უნდოდა. ნატრობდა, სახლში არ დახვედროდა, ან ისე უგონოდ მთვრალი ენახა, რომ ორი დღე მაინც არ მოსულიყო გონს. დედასაც უჭირდა ამ გაუსაძლის ყოფაში. სანამ დამამშვიდებელი და ძილისმომგვრელი წამლები ჰქონდათ, დედაც და შვილიც თავს უკეთ გრძნობდნენ, წამალს თვითონ კი არა – მამას ასმევდნენ. ასე გადიოდა დღეები, კვირები, წლები. ბოლო დროს უცნაური აზრი აეკვიატა. “მოვკლავ”, – ფიქრობდა და ეს ფიქრი თავგზას უბნევდა, აფორიაქებდა, აშფოთებდა, ძარღვებში სისხლს უყინავდა.
ერთხელ ბავშვებისგან შეიტყო, ერთმა მილიარდელმა რაიონის ობლებს ორასლარიანი პენსია დაუნიშნაო. ცოტა ხნის მერე ეს ინფორმაცია დადასტურდა და ნათიას ტანჯვაც დაიწყო.
ახლაც, ორღობეში მიმავალს, ეს ფიქრიარ ასვენებდა: რა იქნება, მეც რომ ობოლი ვიყო, რამდენი პრობლემა მოგვარდებოდა… ნუთუ ცოდვად ჩამეთვლება იმ ადამიანის მოკვლა, რომელიც სხვისი ტანჯვით ტკბება? ფიქრიდან მანქანის მუხრუჭების ხმამ გამოიყვანა. მძღოლის ყვირილისა და ლანძღვისათვის ყურადღება არ მიუქცევია. ძარღვებში ისევ გაეყინა სისხლი, ისევ ორასი ლარი გაახსენდა.
ისევ აკანკალდა სიცივისაგან თუ ცდუნებისაგან. უკვე მერამდენეჯერ წარმოიდგინა სადგომში ჩასვენებული მამა. ეჭვი არ ეპარებოდა, ერთ ცრემლსაც რომ არ გაატანდა… ისევ გაეყინა ძარღვებში სისხლი, ისევ აუთრთოლდა სხეული, გარდაცვლილი მამის წარმოდგენა ძნელი არ იყო. ის კი აღარ იცოდა, როგორ უნდა მომკვდარიყო მამა. ცდილობდა, ეს აზრი თავიდან ამოეგდო. ამაოდ! თავს ვერ ართმევდა, თითქოს მასში დემონი ჩასახლებულიყო და მბრძანებლობდა. ისევ გაუწყდა აზროვნების ძაფი. ისევ გაახსენდა ორასი ლარი… მეყსეულად დაადგა საავადმყოფოსკენ მიმავალ გზას. მეორე სართულზე ნევროპათოლოგის კარზე დააკაკუნა. გოგი ექიმი იცნობდა. მამას სწორედ ის მკურნალობდა ხანდახან.
– ნათია! ცუდად ხარ?
– არა, გოგი ექიმო, დედამ წამოსვლა ვერ მოახერხა, გთხოვა, იქნებ მიწერილობა მომცეო, თქვენი ნებართვის გარეშე აფთიაქიდან დიაზეპამს არ აძლევენ! ექიმს…ეჭვი არ შეჰპარვია. გოგონამ ათრთოლებული თითებით ძლივს გამოართვა ფარატინა ფურცელი. ეს ფურცელი…მიეხმარებოდა მიზნის მიღწევაში. ეზოში გამოსულს ძალა არ ეყო და ხეს მიეყრდნო. ცოტა სული მოითქვა და გზა განაგრძო.

ანდრო ვაჭრიძე

ძმა ძმისთვისაო…

ძლივს მიათრევდა მძიმე ტვირთს. ტვირთის სიმძიმეს კიდევ აიტანდა კაცი, კონდახის ცემასაც გაუძლებდა როგორმე, მაგრამ დედის გინებას? სულში ჩაფურთხებას? ვერა!… უცრემლდებოდა გული… როგორც იქნა, მომქანცველი გზაც დაილია. დანგრეულ შენობასთან საჩქაროდ მირეკეს ტყვეები. ჩაიმუხლნენ. ვიღაც გენერლის გამოსვლისთანავე კედელთან ჩაამწკრივეს. სასიკვდილო განაჩენი მოახლოვდა! ჩუმი ჩურჩული აძრწუნებდა გულს… ბავშვობის წლები ამოტივტივდა გონებაში რატომღაც: მოკლე შარვლით დარბის სოხუმის ქუჩებში…
ავტომატის ჯერმა ფიქრი გაუწყვიტა. სამოცდაათი კაციდან ოცდახუთი აღარ იდგა ფეხზე. აფხაზების მცირე თათბირის შემდეგ კვლავ გაისმა ავტომატის ხმა. ისევ თათბირობდნენ და ტყვეების წინ გამომწვევად იქცეოდნენ… ან კი შეუძლია დანისლულ გონებას სხვების თვალყურის დევნება?! მაინც შენიშნა ცრემლდანამულმა _ აფხაზი ჯარისკაცი აკვირდებოდა გაფითრებული… შემდეგ ბუნდოვნად ახსოვს – დაღლილს ხელში ბარი მისცეს და წინ წაიმძღვარეს. სანამ ადგილზე მივიდოდნენ, ტყეში გადასახვევი იყო. იმ აფხაზმა, გვერდით რომ მიჰყვებოდა და რაღაცას აგონებდა წარსულიდან, ხელი ჰკრა და შეუმჩნევლად გზიდან გადაახვევინა… მერე? მერე გარბოდა შეუჩერებლად… შორიდან ისევ ისმოდა ავტომატის ხმა.

თამუნა ხაჟალია

სიცოცხლეს გაუმარჯოს!

მთელი კვირაა გადაუღებლად წვიმს. შორს შავად მოჩანან დამწვარი ნაძვები და ნახევრადდანგრეული სახლები.
სოფელში რამდენიმე მოხუცი და შვიდი თუ რვა ბავშვია. მათაც შეეძლოთ გასცლოდნენ აქაურობას, მაგრამ თავს ვერ მოერივნენ, რაღაცა ძალამ მიაჯაჭვა აქაურობას.
დღეეები უსასრულოდ გაგრძელდა.
ამ ცოდვა-მადლით დამძიმებულ ქვეყანაში პატარა ბიჭს ეჩვენება, რომ ზღვა გამწყრალია, ბუნება ტირის, გაზაფხული გაბუტულია და სადღაც იმალება. ბიჭი მარტის თვეში ექვსი წლის გახდა. თავი უკვე დიდი ჰგონია, სექტემბერში სკოლაში უნდა წავიდეს. უკვე აქვს `დედა ენა.~ უკვე იცის, რომ მისი სამშობლო საქართველოა, რომ აფხაზეთი საქართველოს ნაწილია. ბიჭს არ ესმის, რატომ იღვრება სისხლი, მაგრამ უყვარს სიცოცხლე, თავისი სოფელი. მისი სული აფორიაქებულია, ვერ ეგუება სისასტიკეს. ადრე ცელქობდა, დარბოდა ეზოში, ხშირად თავსაც აბეზრებდა უფროსებს შეკითხვებით. უკვე ორი დღეა თავისთვის ჩუმად ზის. ნაღვლიანი, დიდი შავი თვალებით შორს იყურება, ტუჩები მაგრად აქვს მოკუმული, ფიქრობს და ფიქრობს. ღამით რამდენჯერმე ხმამაღლა ალაპარაკდა მძინარე და ისევ მიჩუმდა. დილით ლოგინიდან ადგომა დაეზარა. იწვა ჩუმად, ერთ წერტილს მიშტერებოდა. შუადღისას ლოყები შეეფაკლა, თვალები აუწყლიანდა, სუნთქვა გაუხშირდა. შემდეგ თავისტკივილი დაეწყო. დედა და ბებია საწოლთან ისხდნენ, ეფერებოდნენ, ამშვიდებდნენ, მის გამხიარულებასაც ცდილობდნენ, მაგრამ ვითარება ვერ იტევდა ხალისსა და მხიარულებას. მამა და ბაბუა არ იყვნენ სახლში. ასეთ დროს მათი ადგილი ხომ ცეცხლის ხაზზეა, ქალები შფოთავდნენ, ბიჭის ავადმყოფობამ შიში გააათკეცა, მაგრამ მხნედ იყვნენ, ან რა უნდა ექნათ, ახლომახლო მათ გარდა არავინ იყო. ბიჭს ექიმი სჭირდებოდა, წამალი უნდოდა. ნორჩი სიცოცხლე ბედის ანაბარა ებრძოდა ავადმყოფობას. თითქოს მისი პატარა გონებაც გრძნობდა, რომ არაჩვეულებრივ მდგომარაობაში იმყოფებოდნენ, ასაკისათვის შეუფერებელი სიმშვიდით ითმენდა ტკივილებს.
არ კვნესოდა, არ შფოთავდა, იწვა თავისთვის ჩუმად. საღამოს, ერთი ხანობა სროლის ხმაც მიწყდა. სამარისებურ სიჩუმეს მხოლოდ ბიჭის აჩქარებული სუნთქვა არღვევდა. დუმილი უფრო მძიმე იყო. დედის გული ავისმომასწავებლად ღელავდა, თანდათან განწირულობის განცდა ეუფლებოდა.
დილით ბიჭმა გონი დაჰკარგა, აღარც სროლის ხმა აკრთობდა, არც დედის ალერსი ესმოდა. რაღაც სასწაულით მამა და ბაბუა დაბრუნდნენ სახლში. ვერც მათ შეძლეს რაიმე ეღონათ ბიჭის გადასარჩენად. თვალსა და ხელს შუა ჩაქრა პატარა სიცოცხლე. მშობლებმა სასწრაფოდ შეკრეს სასახლე, დრო არ ითმენდა. არავინ იცოდა დილა რას უქადდათ, განსჯის დრო არ იყო. ბავშვი იმავე ღამეს საგვარეულო სასაფლაოზე მიწისთვის უნდა მიებარებინათ. არც ეს იყო ადვილი. სასაფლაო მდინარის მეორე ნაპირზე იყო, ხოლო ღამე _ ბნელი და უმთვარო. ხიდი აღარ იყო. ისმოდა ტყვიების ზუზუნი. კოკისპირულად წვიმდა.
ადიდებული მდინარე სწრაფად მოდიოდა, წყალი ცივი იყო და ღრმა. მამამ და ბაბუამ კუბო მაღლა ასწიეს და ტყვიების წვიმაში მტკიცე ნაბიჯით შევიდნენ წყალში. მამამ იგრძნო, რომ სიკვდილმა თვალებში ჩახედა, თუმცა ტყვია არ მოხვედრია. მამას არ შეშინებია. მთავარია, მშვიდობით მიაბაროს შვილი მიწას, მერე რაც უნდა, ის მომხდარა. ტყვიების წვიმა მატულობს. მამა გრძნობს, რომ შეიძლება ნაპირს ვერ მიაღწიოს. არ ახსოვს, როგორ და როდის აღმოხდა:
– მკვდარი ბავშვი მიმყავს, არ შემიშინოთ! სროლა შეწყდა. სამარისებურ სიჩუმეში ვიღაც გამოეპასუხა: – “Иди с богом!” ბიჭი მშვიდად მიაბარეს მშობლიურ მიწას.

მარიამი ღუღუნიშვილი

ვერცხლისფერი ზოლი

ჭიამაია, როცა საფრთხე ემუქრება, ყაყაჩოს მიეკვრება წითელ, ატლასივით ნაზ და პრიალა ფურცელზე. მიეკვრება და გაინაბება. წითელია ყაყაჩოც და წითელია ჭიამაიაც. ჭიამაიას აღარ ეშინია, მიპოვის ვინმე და გადამყლაპავსო… ბუსუსებივით პაწია ულვაშებს ალერსით უცაცუნებს ყაყაჩოს ფურცელზე, ყაყაჩო კი აკვანივით ირწევა. ერთმანეთს ტკბილად ებაასებიან. ერთ დღეს ჭიამაიამ ეზოში გასეირნება გადაწყვიტა. უცებ ბრჭყვიალა, ვერცხლისფერ ზოლს მოჰკრა თვალი. ძალიან მოეწონა ზოლი: გრძელი იყო, სადღაც მიდიოდა და იკარგებოდა.
– რა ლამაზი გზაა, – თქვა ჭიამაიამ, – მოდი, გავყვები, – გაჰყვა კიდეც.
– სად მიდიხარ, ჭიამაია, რა გზას მიჰყვები, იცი სად წაგიყვანს? – დაუძახა ჭიამაიას წითელმა ყაყაჩომ.
– ლამაზი გზა ლამაზ ადგილას წამიყვანს, – მიაძახა ჭიამაიამ.
– რა იცი, რომ ლამაზია?
– ვერ ხედავ, როგორ ბრჭყვიალებს?
– ბრჭყვიალებს, მაგრამ არ ანათებს! – გაუჯავრდა ყაყაჩო.
– ანათებს!
– არ ანათებს!
– ანათებს! – გაჯიუტდა ჭიამაია და გზა განაგრძო. იარა, ბევრი იარა. ვერცხლისფერმა გზამ ეზოდან დიდი სახლის აივნის ქვეშ შეიყვანა, მერე აივნიდან ბნელ ნესტიან სარდაფში შეაძვრინა… მიიხედ-მოიხედა ჭიამაიამ.
– უი, აქ სად ამოვყავი თავი?! – შიშით აცახცახდა. ბნელი სარდაფის ჭერში თავდაყირა ეკიდნენ ღამურები და წრიპინებდნენ, კუთხეები აბლაბუდებით იყო სავსე, იქ საშინელი გაბობღილი ობობები ჩასაფრებულიყვნენ, თვალებს აბრიალებდნენ, პირს აწკლაპუნებდნენ..
– იქ რომ გავება?! ღამურებმა რომ გადამყლაპონ?! მერე რაღაც შრიალი მოესმა. ეტყობა, თაგვები დაძვრებოდნენ, სოროდან სოროში ნადავლს მიარბენინებდნენ, ალბათ აქ ვირთაგვებიც იყო. ჭიამაიას წინ ლორწოვანმა, სველმა, ტიტლიკანა ლოკოკინამ გაიარა, ნელ-ნელა, ძალზე ზანტად მიცოცავდა, ნემსებივით გრძელ და წვეტიან რქებს ხან შეკუმშავდა, ხან გაშლიდა. გრძელ, ვერცხლისფერ ზოლს ტოვებდა.
– აი, ვისი გზა ყოფილა! – ამოიოხრა ჭიამაიამ, – უკან უნდა დავბრუნდე! მოტრიალდა. ისევ უკან გამოჰყვა ვერცხლისფერ ზოლს, მაგრამ ირგვლივ ყველაფერი ნელ-ნელა შავად დაიბურა, გზა აღარ ჩანდა.
– ღამდება! – გაიფიქრა ჭიამაიამ. უცებ კი სულ ჩამობნელდა. ვიღაცამ სარდაფის კარი გამოკეტა. ჭიამაია პირმოტეხილ სურას შეაცოცდა, ყელთან მიეკრა და გაისუსა. ღამურები ღამე კარგად ხედავენ. თაგვებიც. ჭიამაიას კი სცივა.
გაირბინეს წამებმა, წუთებმა, საათებმა…
– ყიყლიყოო! – იყივლა მამალმა. მეორედ იყივლა… მერე მესამედ… ცოტა ხანიც და უცებ კარის ღრიჭოდან სინათლის ზოლი შემოიჭრა, ოქროსფერი, ბრჭყვიალა, თბილი და იქაურობა
გაანათა.
– მეშველა, მზე ამოვიდა! – შვებით ამოისუნთქა ჭიამაიამ, სურის ყელიდან ისკუპა და გაფრინდა. გაჰყვა სინათლის ზოლს. შიშისაგან, სიცივისაგან, უძილობისაგან გაბრუებული ყაყაჩოს დაეტაკა. სიყვარულით გულში ჩაეკრა და გაინაბა.

ნანა ფირცხალაიშვილი

(მარიამულა) ფიქრები

რა მშვენიერია ეს ქვეყანა თავისი ბუნებით, მხიარულებით და სიკეთით. რა კარგია ხალხთან ცხოვრება, ურთიერთობა.
…პატარა ვიყავი, როცა სოფლის ერთ-ერთ სახლში მიმიყვანეს. ვერაფერს ვხვდებოდი, მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ ვიღაც მოხუცი, თეთრწვერა კაცი მივლიდა. ის მოხუცი ძალიან ჭკვიანი და საყვარელი იყო, მაგრამ ვერ გამეგო, რა მინდოდა მასთან, რაში ვჭირდებოდი. წესით, მე დედასთან უნდა ვიყო, – ვფიქრობდი, – მაგრამ სად არის დედა? ნუთუ მიმატოვა? რა მინდა ამ ბერიკაცთან, პატარა ვარ და დედასთან მირჩევნია. გადიოდა დღეები… თანდათან მივხვდი, რომ რაღაცაში გამცვალეს და მიმაბარეს ამ კეთილ მოხუცს. ნეტავ, რატომ
ჩაიდინეს ასე? ნუთუ რამე დავაშავე? არ ვიცი… არ მახსოვს… იქნებ დავაშავე კიდეც… რა კარგია ადამიანობა! ადამიანი ხომ თავისუფალია! ჩემსავით კი არ არის ჯაჭვით ერთ ადგილას დაბმული. ნეტავ, მეც ადამიანი ვიყო, აღარ მომიწევდა დილიდან საღამომდე ყეფა და ღრენა. დროდადრო მოხუცის შვილები და შვილიშვილები ჩამოდიან და მეც ვმხიარულდები, რადგან ბავშვები მეფერებიან, მართობენ და მაჭმევენ. მოხუცს სამი შვილიშვილი ჰყავს. ძალიან უყვარს. სამწუხაროდ, ბავშვები ერთი-ორი დღით ჩამოდიან ხოლმე. ვერ ვხვდები, ასე ძალიან რატომ უხარიათ აქ მოსვლა. ხანდახან მოხუცი ცუდად ხდება ხოლმე და შვილებიც მაშინვე მოაკითხავენ დასაწყნარებლად და სამკურნალოდ. შემდეგ მიდიან და ვრჩებით ისევ მარტოდმარტო – მე და მოხუცი. ზაფხულში შვილები და შვილიშვილები დაგვიანებით ჩამოვიდნენ. გავიხარე! სულ თვალებში შევციცინებდი. თან ვხტოდი, მიხაროდა მათი მოსვლა. მიხაროდა და თან როგორ! სიხარულისგან ლამის ღობეს გადავახტი. ისინიც მეფერებოდნენ: ცუგა, ცუგაო, – მეძახდნენ, მაგრამ სულ ერთ კვირაში წავიდნენ. ზაფხულის შემდეგ რაღაც უცნაური დღეები დადგა. სულ ცივა, ქარია და წვიმს, მე კი ერთი წლისაც არა ვარ. კიბიდან ჩამოდის მოხუცი, მოდის და მეალერსება: ხომ არ შეგცივდაო? – თვითონაც ახველებს და სცივა. ,,მოდი ჩემთან’’, – მეუბნება და ჩემი ხელში აყვანა უნდა. ამიყვანა კიდეც და სახლში შემიყვანა. ვერ წარმოიდგენთ, იქ როგორი სითბო იყო! დამსვა მოხუცმა ღუმელთან და თვითონ ტახტზე წამოწვა. მე ფეხებთან მივუცუცქდი და მივეალერსე, ისიც თავისი დაჭმუჭმული ხელებით ნაზად მომეფერა. ღმერთო! ასე კარგად არასდროს მიგრძვნია თავი. ღმერთო! რა ბედნიერი ვიყავი იმ წუთებში! გავიდა დრო… და ერთ დღესაც, რომ გამომეღვიძა, ჩემს ცხვირწინ რაღაც ფაფუკი, თეთრი რამ დავინახე. ეს თოვლი ყოფილა. ყეფა დავიწყე, რადგან მციოდა, თან ვხტუნავდი. ძირს, თოვლზე, ვამჩნევდი ჩემი ფეხის ნაკვალევს. მოხუცი გამოსვლას იგვიანებდა, მე კი ეს ამბავი არ მომწონდა. ვფიქრობდი: – იქნებ სძინავს? არ ესმის? იქნებ, ცუდად არის? ამიტომ ვუმატე ყეფას. ვყეფდი და ვყეფდი! იქნებ ვინმესგაეგონა, მაგრამ ამაოდ.Kკიდევ ერთხელ ვინატრე ადამიანობა. ადამიანი რომ ვიყო, ხომ დავუძახებდი ვინმეს, ავიდოდი და მოხუცს მოვუვლიდი. უკვე მთელი სხეულით ვგრძნობდი, რომ მოხუცი ნამდვილად ცუდად იყო და მე ვერაფრით ვშველოდი! მოხდა სასწაული! ეტყობა, ღმერთმა ისმინა ჩემი ვედრება და შვილები და შვილიშვილები ჩამოვიდნენ. ნახეს ცუდად
მყოფი პაპა და თქვეს:
– გაციებულა! ალბათ, ეს ყველაფერი სიბერის ბრალია, აუცილებლად უნდა წავიყვანოთ საავადმყოფოშიო. მივუწექი მოხუცს და ცრემლი მომივიდა. მოხუცი მაწყნარებდა, კარგად ვიქნებიო. წაიყვანეს საავადმყოფოში და მეც გავყევი. მართალია, პალატაში არ შემიშვეს, მაგრამ კართან ავიტუზე და ველოდი. მოხუცის შვილები შედიოდნენ და გამოდიოდნენ. სახეზე ვატყობდი, რომ კარგად ვერ იყო საქმე. ბოლოს გამოვიდნენ ტირილით. ნუთუ მოკვდა? არა! ეს არ მოხდება! ამას ვერ დავიჯერებ! აკი, თვითონ დამპირდა, კარგად ვიქნებიო, მას კი არასდროს მოვუტყუებივარ, ღმერთო!.. ჩემი პატრონი აღარ არის და მეც ავტირდი. გულის სიღრმეში რაღაც მეწვოდა, ერთიანად ვცახცახებდი და ვგრძნობდი, ჩემი ტირილი ნელ-ნელა როგორ გადადიოდა უცნაურ ყმუილში; ვგრძნობდი, რომ დავრჩი მარტო. რა ვქნა, როგორ გავძლო მის გარეშე? ახლა ვარ სოფელში, ისევ იმ სახლში. ვწევარ მოხუცის საწოლთან, ვწევარ და ვიხსენებ ტკბილ წარსულს. მე სულ ამ ფიქრებში ვარ და ვერ ვივიწყებ ჩემს მოხუცს. ვერ ვტოვებ მის სახლ-კარს. რა ვქნა, ასეთია ჩემი ბედი… ასე მგონია, ისევ გამოჩნდება კეთილი ბერიკაცი, თავზე ხელს გადამისვამს, მომეფერება და მეც კუდის ქიცინით მივეალერსები ჩემს პატრონს.

მარიამ ძამაშვილი.

დაუჯერებელი ამბავი

დიდი სივრცეების გაყოლებაზე, ერთ დიდ სივრცეში დაკიდულიყო პლანეტა, დიდი სივრცეებისთვის – პატარა, ზოგი არსებისთვის კი – დიდი. ეს ყველაზე ჩუმი და მუნჯი ბურთი იყო – მძინარე პლანეტა, თუმცა, მასზე ყველას ეღვიძა, ერთი პატარა კაცუნას გარდა, რომელიც თავის პატარა ქოხში, სადაც ცეცხლი მუდამ ათბობდა კედლებს, კუნძზე მჯდარი, ყოველ ხუთ საუკუნეში ერთხელ გამოიღვიძებდა და ყველაფერს, რაც პლანეტაზე მოძველებულიყო და გაფუჭებულიყო, ჩამოუვლიდა და პირვანდელ სახეს უბრუნებდა. რა თქმა უნდა, ეს პატარა კაცუნასთვის დიდი პასუხიმგებლობა იყო, მაგრამ მაინც, როგორღაც უმკლავდებოდა, თუმცა, ნაკლი ის ჰქონდა, რომ ლაპარაკი არ შეეძლო. პლანეტის სახელიც, ალბათ, აქედან გამომდინარეობდა, თუმცა, სახელს მას ვერავინ დაარქმევდა, რადგან აქ ყველა გულში, ყველა თავის ენაზე ლაპარაკობდა. ხუთი საუკუნე ჩაიწვა. პატარა კაცუნამ თვალები გაახილა და კუნძიდან წამოხტა, ისე, თითქოს ორი წუთით წაიძინა და რაღაცამ გამოაღვიძაო. მის ფეხებთან ღორი იწვა. იმანაც თავი წამოჰყო. ღორი ერთადერთი არსება იყო პლანეტაზე, ვისაც ლაპარაკი შეეძლო და თანაც ისე, რომ ყველა არსებას გაეგო. კაცუნამ დაავლო ღორს ხელი, გააღო ხავსიანი, დამჭკნარი ხის კარი, გავიდა გარეთ და კარი უკან მოიკეტა. შეეხო თუ არა კარი კედელს, ბუხარში მაშინვე ცეცხლი ჩაქრა და მჭლე კუნძიც უცებ ნაფოტებად დაიშალა. პატარა კაცუნა შევიდა თავლაში და იქიდან თავისი მოხუცი, სამფეხა ვირი გამოიყვანა. შეჯდა, ღორიც წინ დაისვა და მთებისკენ გაეშურა, სადაც ერთი მოხუცი, საუკუნეების კაცი ელოდა. ერთ უკარო და უფანჯრო ქოხში ცხოვრობდა. ხელში სანთელი ეჭირა, რომელიც ათბობდა და ხელებზე ეღვენთებოდა. კაცი მთელი ტანით ნაღვენთში იჯდა. სანთელი სულ დამოკლებულიყო, ქრებოდა. კაცუნას უნდა მოესწრო და სანთელი გაემთელებინა, თორემ, თუ ჩაიწვებოდა, მთის სიცივე კაცს გათოშავდა. ის კი კაცუნას ერთ დიდ ამბავს უყვებოდა ყოველ ხუთ საუკუნეში ერთი სიტყვით და როდესაც თხრობას დაამთავრებდა, კაცუნა ენას ამოიდგამდა და აღარ დაიძინებდა. იმ დღეს პლანეტაზე ყველა ერთ ენაზე დაიწყებს ლაპარაკს და მისი სახელიც რაიმე სხვით შეიცვლება. დადგება ეგ
დღეც.

გიორგი წილოსანი

ხაპის გარაჟი (დაუჯერებელი ამბავი)

ფურტიოელ გოდერძი მიქელაძეს კახელმა ხაპის თესლი მისცა, ძალიან დიდი იზრდება და აჭარაში გასინჯეო.
გოდერძიმ განსაკუთრებულად მოამზადა ნიადაგი და ჩათესა უცნაური ხაპის თესლი. საღამოს რომ დარგო, დილას ნახა, რომ ხაპი ამოსულა, ფოთლები დაუსხამს და ყვავის, მაგრამ მხოლოდ ერთი ყვავილი გაშლილა. მეორე დღეს ნახა, რომ პატარა ხაპი გამოუბამს და იწყო ხაპმა დიდი სისწრაფით ზრდა. ერთხელ გოდერძიმ ღობეშემოვლებულ ყანაში, სადაც ეს ხაპი ჰქონდა დარგული, ხბო შეაგდო. ხბო გაქრა. გარეთ ვერ გაძვრებოდა. მთელი დღე ეძებეს ხბო და ვერ ნახეს. დილას ადგა გოდერძი და რას ნახავს?! – ხბო ისევ ბოსტანშია. გაუკვირდა, სად გაათია ღამე ხბომ, რომ არსად ჩანდაო. თურმე ხბომ ეს ხაპი გვერდიდან გამოხრა და შეძვრა შიგ. გაათია ღამე, როცა გათენდა, გამოვიდა გარეთ.
ხაპი სწრაფად იზრდებოდა და ეს გამოჭრილი კარიც იზრდებოდა. მალე ხაპი იმოდენა გახდა, რომ შიგ მანქანაც დაეტეოდა. გოდერძის ,,მოსკვიჩის” მარკის მანქანა ჰყავდა; მოსკვიჩი შეიყვანა ხაპის გარაჟში და გააჩერა. გადიოდა დრო. კარგი გარაჟი გამოდგა. წვიმა არ ჩადიოდა, გრილოდა შიგნით, გოდერძიმ გარაჟში წყალი შეიყვანა. იქ რეცხავდა მანქანას, მის ნაწილებს. წყალი გარეთ რკინის მილით გადიოდა. ეს მილი უცებ დაიკოჟრა მრგვალი ბურთულებით. ეს ბურთულები დღითი დღე იზრდებოდა და ხაპებს ემსგავსებოდა. ერთმანეთს მიებჯინა და ჭყლეტა დაიწყო. გოდერძი ფიქრობდა, ეს ხაპები აქ ვეღარ დაეტევაო და უნდოდა მოეცილებინა აქედან. მოაცილა კიდეც და ყანაში მწკრივში ჩააწყო. ხაპები ძალიან სწრაფად იზრდებოდა. გოდერძიმ თქვა: ეს ყველა ცალ-ცალკე გარაჟად გამოდგება, მაგრამ ვის უნდა სოფელში ამდენი ავტოფარეხიო; მოიყვანა ამწე, დიდი სატვირთო მანქანები და ხაპები ქალაქის განაპირას, ერთ ტრიალ მინდორში გადაზიდა. ის ვერ იანგარიშა, რამდენ ხანში დაასრულებდა ხაპი ზრდას და რა სიშორეზე უნდა განელაგებინა. ამიტომ ბევრჯერ მოუნდა ამწეების საშუალებით ხაპების მიწევ-მოწევა იქით-აქეთ. მალე ხაპები კედლებით მიედო ერთმანეთს და ზრდა შეაჩერა. გოდერძიმ სასწრაფოდ დაიბარა თავისიანები, გააკეთა რემონტი და გააქირავა გარაჟები. ამ გარაჟების ნახვით სახელმწიფო სამსახურის მუშაკებიც გაკვირვებულნი დარჩნენ და არავითარ გადასახადს არ სთხოვდნენ სახელმწიფოს სასარგებლოდ შესატანად. გამდიდრდა გოდერძი, ძალიან გამდიდრდა, თავისიანები ურჩევდნენ: პრივატიზაციის პროცესია, ყველაფერი იყიდება, შენც შეგიძლია ობიექტები შეიძინო ჩვენი ქალაქისაო, გოდერძის ეს არ უნდოდა, მას ძალიან აწუხებდა ის, რომ თავისი თანასოფლელები ღარიბულად ცხოვრობდნენ, წელში წყდებიან შრომით და არაფერი გააჩნიათო, ამ ფულით მე მათ კარგ ოდასახლებს დავუდგამო, – ფიქრობდა. გააკეთა გეგმა, ნახაზები, კარგად დაამუშავა და სოფლისაკენ გამოეშურა. დაიწყეს შენება. სოფელი ნელ-ნელა გაიზარდა, იქცა ქალაქად. უყურებდა გოდერძი და ფიქრობდა: ნეტა იცოდა იმ კახელმა, რომ მისი ხაპის თესლი ქალაქად გადაიქცეოდა?

იგორ მახარაძე

 ამარკორდი, ანუ მე მახსენდება

მაშინ მეხუთე კლასში ვიყავი. ერთი ბიჭი მიყვარდა. გურამი ერქვა. მამა ავარიაში დაეღუპა. ძმაც ახალი გარდაცვლილი ჰყავდა, თუმცა სულ არ ეტყობოდა. კარგი ბიჭი იყო, მაგრამ ცოტა სულელი. იმასაც მოვწონდი. ერთხელ ეზოში ვიყავით, მომიახლოვდა და მთელი სერიოზულობით მკითხა:
– ცოლად გამომყვები?
– კი, – ვუპასუხე მე, მაგრამ, რომ დავფიქრდი, – ჯერ არა-მეთქი, – დავამატე. – აბა როდის?
– თვრამეტი წლის რომ გავხდები, მომაკითხე. ხომ იცი, სადაც ვცხოვრობ. ოღონდ მანაქანით იყავი.
– კი, აუცილებლად.
– მე მეჯვარე ვიქნები, – თქვა ერთმა კლასელმა.
– მე – მეორე მეჯვარე.
– მე – ბავშვის ნათლია.
– ბავშვს რა დავარქვათ? – ისე მკითხა, თითქოს რვა თვის ფეხმძიმე ვიყავი.
– ლუკა! – ვთქვი მე და მუცელზე დავიხედე.
– არა, ვახო.
– რა ვახო, ლუკა.
– გოგო რომ იყოს?
– ელენე.
– კარგი.
– რა ფერის კაბა გეცმება?
– თეთრი, რა თქმა უნდა. ხომ მიყიდი?
– აბა, არ გიყიდი?! მე ამ ჯინსებით რომ მოვიდე, შეიძლება?- თქვა და თავის ლურჯ, ჩაჩაჩულ ჯინსებზე დაიხედა.
– გაგიჟდი? ქორწილში კოსტიუმით უნდა მოხვიდე.
– მიყიდი?
– სულელი ხომ არა ხარ? შენ თვითონ უნდა იყიდო.
– ყველაფერი მე უნდა ვიყიდო?
– ჰო.
– რატომ?
– იმიტომ, რომ კაცი შენ ხარ.
– კაცი არ ვარ, ბავშვი ვარ.
– ცოლად რომ მომიყვან, უკვე კაცი იქნები.
– მართლა?
– ჰო.
გაუხარდა. ორი თვე ბუფეტში არაფერს ჭამდა, ფულს აგროვებდა. მერე მოსკოვში გადავიდა საცხოვრებლად. ისე წავიდა, არც კი დამემშვიდობა.

ანა დაბრუნდაშვილი

ქუსლი

ქართული ენის განმარტებით ლექსიკონში კერპი ახსნილია, როგორც წარმართული ღვთაების ქანდაკება, რომელსაც თაყვანს სცემდნენ. გადატანითი მნიშვნელობით კი – ვინმესთვის სათაყვანებელი პიროვნება. ქრისტეშობამდე (და ზოგან მის შემდეგაც) კერპი იქმნებოდა ადამიანის ხელით ხისგან, ქვისგან, რკინისგან. გარდა ამისა თაყვანს სცემდნენ ცეცხლს, მთვარეს, მზეს… დღესდღეობით კი კერპმა მეტისმეტად მრავალფეროვანი სახე მიიღო: ვისთვის საყვარელი ფეხბურთელის დაძონძილი „ბუცია“ თაყვანსაცემი და მოსაფერებელი, ვისთვის ცნობილი მომღერლის მოკბეჩილი „ჰამბურგერი“… მკითხველი შეიძლება შემომედავოს: – მოკბეჩილი ჰამბურგერი კი არა, მომღერალია გაკულტებულიო და ალბათ მეც დავეთანხმები, მაგრამ იქვე აღვნიშნავ – როცა ზემოთხსენებული დასანაყრებელი საშუალება საწერი მაგიდის თვალშისაცემ ადგილზეა მოთავსებული, რბილ, ფუმფულა ბალიშზე და მისი შენახვისთვის გარკვეული პროცედურებიც სრულდება, მომღერალი უკვე მეორეხარისხოვანი ხდება და ერთი მდაბალი გრძნობა (ადამიანის გაღმერთება) იცვლება უარესით, რაც საბოლოოდ კატასტროფით მთავრდება. აი ერთი, საკმაოდ ასაკოვანი მამაკაცი, სერიოზული და პატივსაცემი ნათესავ-მეგობრებში, უკვე ჭაღარა შერეული, ქართული დამახასიათებელი ღიპით, ცოლ-შვილის პატრონი, ორი ბინისა და აგარაკის მფლობელი, `ჭირში გვერდზე მდგომი და ლხინში შეუცვლელი~ (მეგობრების დახასიათება), უკვე ბაბუაც… მაგრამ თითქმის არავისთვისაა ცნობილი მისი უცნაური გატაცება – ლუდის ბოთლის თავსახურების შეგროვება და ჩვენი პატივსაცემი პერსონაც დიდი რუდუნებით აქუჩებს ნაყიდი თუ ნაპოვნი ბოთლის თავსახურებს.
– ეს ხომ მხოლოდ ჰობია! – კვლავ შემედავება მკითხველი და მე ახლაც დავეთანხმები, ოღონდ მცირედ შეუსწორებ: – კერპად ქცეული ჰობი… მეორე ბევრად ახალგაზრდაა, ისიც მამრობითი სქესის, ქერა, გატაცებული ფეხბურთით და მეგობრების მტკიცებით, მომავალი “ფორვარდი“. მისი კერპი – რონალდინიო და რის ვაი-ვაგლახით, წამებითა და ტანჯვით, უძილო ღამეების ფასად ნაშოვნი კუმირის ნახმარი მაისური, რომელიც საწოლ ოთახში კედელზე აქვს გაკრული და ამ „ღირსშესანიშნაობის“ სანახავად ხშირად დაიარებიან ქერა ფანატთან ნაცნობი თუ უცნობი პიროვნებები…
თუნდაც ეს შავგვრემანი „თინეიჯერი“, თაფლისფერი თვალებითა და წითელი, პუნტულა ტუჩებით, კოხტა ტანადობის, კვლავ მარობითი სქესისა. მისი კერპი – ერთ-ერთი პოპულარული მომღერალი ქალბატონი. ამ სიმპათიურმა თაყვანისმცემელმა თავისი უსაზღვრო სიყვარულის დასამტკიცებლად მოახერხა კუმირის სახლში აივნიდან გადაძრომა. თავის და ბედად კი აასწრო ხეზე საიდანღაც გამოვარდნილ `ბულდოგს~, მაგრამ მისი გულის მოსაფხანად საკუთარი შარვლის დატოვება მაინც მოუწია და ასე, ტრუსიანი დაადგა თავზე სადღაც წასასვლელად გამოპრანჭულ მომღერალს, რის შემდეგაც გაბმული წივილის მიუხედავად მოახერხა მუხლებზე დავარდნა და საკუთარი თავის სამუდამო მონად შეთავაზება. გასაგები ენით ახსნილი მიზეზი ოთახში შეჭრისა, “თინეიჯერის“ გასაკვირად უარყოფილ იქნა, ის კი არა, კინაღამ ციხეშიც მიაბრძანეს, მის ფულიან მამიკოს, რომ არ ემარჯვა და საქმე არ მიეჩქმალა. „ფანატით“ კი იმწამსვე დაინტერესდნენ წამყვანი ჟურნალ-გაზეთები და ერთი-ორჯერ მათ გარეკანზეც მოხვდა გაბადრული “როჟით“, რის შემდეგაც ლამის მასვე გადახდა თავს მსგავსი ინციდენტი, ოღონდ ახლა სხვისი კუმირი თავად ბრძანდებოდა…
ათ მცნებაში კი, რომლის დაცვაც ყველაქრისტეანისათვის აუცილებელია, გარკვევით წერია შავით-თეთრზე: `არა იქმნე თავისა შენისა კერპი, არცა ყოველივე მსგავსი, რაოდენი არს ცათა შინა და რაოდენი არს ქვეყანასა ზედა და რაოდენი არს წყალთა შინა, ქუეშე ქვეყანასა. არა თაყუანის-სცე, არცა მსახურებდე მათ~.

ნოდია მანანა

 შატალო

ალაგ-ალაგ შელღვობოდა თოვლი მთებს. გზით ჩაჭრილი ფერდობი. პატარ-პატარა, წვრილად დატეხილი და თითქოს ქარის მიმობნეული წითელი აგურის კენჭები. კიბე. კუსტბიდან ვაკისპარკამდე. მზე ანათებდა და პატარა ბატიბუტებს ათბობდა. თეთრებს და რბილებს. ფეხით მოსეირნობ ცოტას. მერე აჩერებ “მარშუტკას” და ჯაყჯაყში გეძინება. ჯაყჯაყშივე გეღვიძება. გაცდი. სიონთან ჩამოდიხარ და შიგნით შედიხარ. ალაგ-ალაგ დგანან ადამიანები. ღმერთიანები. ჩანთიანს რომ გხედავენ უკვირთ. მერე თავს მიადებენ ხატს და ლოცულობენ. დილის, შემოგაზაფხულების ჰაერი ქვეშიდან იღიტინება. საკმეველი ქანაობს თანაბრად, ირიბად, შვეულად და მერე კვამლში გახვეული ჩერდება. მესანთლე ითვლის სანთლებს. ხანდახან დაყნოსავს ესიამოვნება და უჯრაში ჩაალაგებს. პატარა ქალაქია, უფლის ქალაქია, უფლის სახლია. ახალშემობაჯბაჯებული მსუქანი კაცი მიუახლოვდება ხატს. დაიხრება და დიდ სანთელს წაუკიდებს ალს, უფლისას, საკურთხევლისას. გაახსენდება რომ ქუდი ახურავს და სიცივისგან შეწუხებული მოიხდის. მერე ვეღარ აიტანს. სანთელს ჩაარჭობს. ქუდს დაიხურავს და გაბრუნდება. გაყვები. ემთხვევი ალაყაფს და ლამის გაგიტანს მერსედესი. იქიდან მსუქანი კაცი გადმოიხედავს. უნდა შეგაგინოს.
გაახსენდება რომ ეკლესიაში გნახა და თავს შეყოფს. შენ კი გაუყვები სანაპიროს ორთაჭალისკენ. იმის ფიქრში თუ რატომ არ გუგუნებენ ხმამაღლა მტრედები ეკლესიაში. რატომ სხედან მხოლოდ სარკმელზე და საკურთხევლის მარმარილოს თაღზე. დიდი თოლია გაგაფანტვინებს ფიქრებს. გახედავ და დაინახავ მტკვარს. მდორეს და ტლანქს, ამავდროს მოქნილს. გადააგდებ ჯიბეში ნაპოვნ ბატიბუტს. თოლიები არც კი გაეკარებიან. მერე გააყოლებ თვალს იქამდე სანამ ეს პატარა დიდში არ ჩალბება და შეერწყმება. მერე მიხვდები რომ თოლიებს არ სცალიათ შენთვის და ისევ მტრედებს გააბედნიერებ. ცარიელ პარკს გახეთქავ და გამხმარ ჭადარს მიუთათუნებ ტანზე ხელს. აბანოთუბანს აუყვები. მოკირწყლული ქუჩა, ლამაზი სკამები. ხალიჩები წელიწადს მოპარული ფერებისგან. დიდი ალაყაფ-ჭიშკარი. ბოტანიკური ბაღი დაკეტილა. უსიტყვოდ გამობრუნდები. გზაში იფიქრებ იმაზე თუ რა ნახე. სახლში კი დედა დაგხვდება ხატებთან. როცა შეხვალ მოირბენს, უნდა რომ ჩაგეხუტოს. გაჩერდება.
– სად იყავი?
– იიქით. დაიბნევი და თავს დახრი.
– სად იქით, ხომ გითხარი არ წახვიდე მეთქი. შატალოზე იმდენი უბედურება ხდება. შეხვალ ოთახში. შემოგყვება. შემთხვევების მოყოლისგან ცრემლი ადგება. მერე ჩაეხუტები.
– იცი, ეკლესიაში ვიყავი. ეტყვი და გაგახსენდება მტრედი დედასავით.
– აღარ მანერვიულო.
გაიღიმებს ტირილით.

გიორგი ორახელაშვილი

თვითმკვლელობა

როცა ძმაკაცის შეყვარებულ გოგოს უყვარხარ. როცა, გაზაფხულის პირველი შემოსვლასავით, შენც ჩაგეღვრება გულში ჯერ არ განცდილი სითბო და შეგიყვარდება, როცა თავს დატეხილ გრძნობას ვეღარ გაუძლებ და მასთან ერთად გაიპარები. როცა შურისძიების გრძნობით შეპყრობილი და გულზებოღმა შემოწოლილი შენი ძმაკაცი აიღებს იარაღს და მჭიდში მხოლოდ ერთ ტყვიას ჩადებს. იმ ტყვიას, რომელიც შენ აჩუქე თქვენი ძმაკაცობის სიმბოლოდ და რომელზეც თქვენი სახელებია წაწერილი. როცა დიდი ხნის ძებნის შემდეგ მაინც მოგაგნებთ. როცა გოგოს შემხედვარეს კვლავ გაუცხოველდება სიყვარული და თავისდაუნებურად გულზე შემოწოლილი ბოღმის ძაფები დაეფლითება. როცა იარაღის მჭიდს დაუწყებს წვალებას: ხან მოხსნას და ხან გაკეთებას. როცა მხოლოდ და მხოლოდ ერთ კითხვას გისვამ: რატომ? და თქვენ ვერ პასუხობთ, როცა სახესთან გაგისწორდება, როცა იარაღს ჰაერში აიშვერს და ნელ-ნელა დაიწყებს დაშვებას. როცა დროს იხელთებ, ხელს აუკრავ და წამის წინ ჯიბიდან ამოღებულ დანას ნეკნებს შორის გაუყინავ. როცა ჩაიკეცება, იატაკს გაეკვრება. როცა ცალი ხელიდან იარაღი გაუვარდება, მეორედან კი სახელებწაწერილი ტყვია ჩამოუგორდება. როცა გოგოს კივილი აყრუებს სახლს. როცა ნახულობ მჭიდს და ცარიელია. როცა ყველაფერი ძალიან უბრალო ხდება. როცა ჰაერი ფანტასტიურ სიმსუბუქეს იძენს. როცა დახედავ ძმაკაცს და მის დაწმენდილ და ყოველნაირად გამარჯვებულ სახეზე ირონიულ ღიმილს წააწყდები…
მაშინ დატენი იარაღს, საფეთქელზე მიიბჯენ და ტვინში ჩაიჯენ თქვენი ძმაკაცობის სიმბოლოს.

გიორგი ბიჩინაშვილი

 სასაცილო ისტორია

იყო და არა იყო რა…
მაინც ზღაპრის დასაწყისივით გამომივიდა, არა და ახლა რაზედაც უნდა მოგითხროთ, ნამდვილად იყო. სხვებისთვის აგერ ახლა ყოფილა, ჩემთვის კი – ძალიან დიდი ხნის წინათ, ჩემს დაბადებამდე. კინაღამ თოთხმეტი წლის ვარ. განა ცოტაა თოთხმტი წელი?! ვის შესახებაც უნდა მოგითხროთ, ისინი ახლა ოთხმოცი წლის არიან. აუუ, რა მაგრები გახლავთ ჩემი ბებია და ბაბუა. ოთხნოცი წელი ხუმრობა არ გეგონოთ. ანდენი თუ იცოცხლეს, აწი რაღა მოკლავთ. ღმერთმა ას ოთხმოცი წლის მოყარონ. აი მაშინ ნახეთ, რამდენი მექნება სათქმელი. ას, რასაც მათზე ახლა ვწერ, ზღვაში წვეთია იმასთან შედარებით, რაც თავს გადახთენიათ. ეს ამბავი უფრო ბაბუას გადახდა. სულაც არ უნდოდა მაგის სახალხოდ გამოჭენება, მაგრამ ბებოს პირს ხომ ვერ აუკრავდა. ჩემი ბებო იუმორისა და თხრობის უზადო ნიჭით არის დაჯილდოვებული. იცოცხლე, იმან საუბარი იცის!
მასთან არასდროს მოიწყენ. სწორედ მისი წყალობით არა ერთხელ ჩავარდა ბაბუ სოფლის ყბაში. ბევრი საგანგებოდ მოდის ჩვენს ოჯახში მართლა წიგნად დასაწერი ამბების მოსასმენად. აჰყვება ბებო და იცინიან მსმენელები, რომ იტყვიან ჩვენში, ისე მუცლის ქერეჭები ასკდებათ. ბაბუც სიამოვნებით, თვალებიდან ცრემლის დაღვრამდე იცინის. განა სასაცილო ბაბუ მყავს?! ნურას უკაცრავად! ახლა თავს შევიკავებ და ტრაბახს არ დავიწყებ. ამას შეიძლება უცნობიც წაიკითხავს და ამაოდ დაუწყებს ჩემი მთავარი პერსონაჟის პორტრეტის ძებნას: მთასავით მაღალიაო და ბეჭგანიერიო, ტანდაბალია და ჩაფსკვნილ-ჩაკუნთულიო, შუათანაა ტანით და მოსხლეტილიო. ეს თვითონ წამკითხველმა წარმოიდგინოს, მე კი ერთს მაინც ვიტყოდი: ბაბუ მხდალი და მშიშარა არასდროს ყოფილა. ძალიან გულადი და ღონიერია. სასადილოყელის იალაღებზე მიმავალს დათვი შემოჰყრია. ბაბუასთან ჭიდაობა რომ მოუსურვებია, შემოუღია კისრულით ჩვენი ტყეების ხელმწიფე და ძირს მაგრად დაუხეთქებია. ფეხზე ძლივს შემომდგარ დათვს ბაბუასთვის უთქვამს, ამიერიდან შენ ხარ ჩემი ბაბაც და ამ ტყეების ხელმწიფეცო და წასულა. ერთხელაც ჯან-ღონით სავსე ახალგაზრდებმაც შეჰბედეს იმ დათვისებურად. თუ შნო გაქვთ თითი გამომიწიეთო, და ჭიდაობაზე მერე ვილაპარაკოთო, – გაუშვირა ბაბუმ კავივით მოხრილი საჩვენებელი თითი ახალგაზრდებს. დაფრთხნენ ახალგაზრდები, ეგ თითია თუ მუხის ჯირკვზე გამოსული ფესვიო. მიხვდნენ ბიჭები, ბაბუს მიერ დაკვერცხებული იმ დათვის ხვედრი არ ასცდებოდათ.
დათვთან, მგელსა და გარეულ ტახთან გულმაგარბაბუსთვის შიშის გრძნობაც უცხო არ ყოფილა. არ გჯერათ?… კარგი, თუ არ გჯერათ, მალე დაიჯერებთ. ამაში რომ დარწმუნდეთ, ბაბუს და ბებოს უნდა გაყვეთ სატურიკლდეში. სატურიკლდე რადგან ვახსენე, ალბათ, იფიქრეთ, დათვზე გამარჯვებულ ბაბუს ტურებმა დამართეს ელეთმელეთი. არამც და არამც! ისე, ეჭვის საფუძველი კი გაქვთ, მაგრამ აქ, უბრალოდ, დამთხვევაა. სატურიკლდეში გადახდა მას გადასახდენი.
შუაგული შემოდგომაა. ფოთლებს წითელ-ყვითელი ფერები მოსძალებია. თყეებს აქ-იქ თითქოს ხანძრები გასჩენია. ღომას მთაზე ბლომად დაუთოვია, მაგრამ მაინც თბილა. კაკლების ბერტყვაა გაჩაღებული. სატურიკლდეში კაკლები გვედგა. ოქტომბრის ერთ მშვენიერ დილით ბებო და ბაბუ გაუდგნენ გზას სატურიკლდისაკენ. არ დაგავიწყდეთ, ხომ მოვილაპარაკეთ, რომ შევიდოდით?! მოდიხართ? Aბა ჩქარა! თქვენ ძალიან ბევრი ხართ. ნიგვზით პირის ჩატკმარუნება მოგინდებათ, მაგრამ ეგ ჩვენს ბეღელს დიდად არ აზარალებს. კაკლები თავზე საყარია. დაჰკარ ჭოკი და “ჩხრ, ჩხრ!” წამოვა თასხმასავით. რამდენიც გინდათ, მიირთვით, ღმერთმა შეგარგოთ. თუ მიმყავხართ, იმიტომაც, რომ ეჭვი არ შეგეპაროთ ცრუობს ეგ ცინგლიანი ბიჭიც და მისი და მისი ბებიაცო. ასჯერ გაგონილს ერთხელ ნახული სჯობიაო, ხომ იცით. ისე, ძალას არავის ვატანთ. ახლა ოჯახში საქმე აუარებელია, ვინც მენდობა, შეუძლია არ შემოვიდეს, აი ურწმუნო თომებმა კი სჯობია თავი შეიწუხონ. რაო, მაინც ყველანი მოდიხართ? კარგი, კარგი. მაშ, ასე: ერთი! ორი! სამი!!! მივდივართ სატურიკლდისაკენ. არ გეგონოთ ცოტა გზა გვაქ გასავლელი. ცხრა მთისა და ზღვისა გადალახვა არ მოგვიწევს. ერთი-ორი მდინარე, რამდენიმემი ხიდი და უღრანი ტყე უნდა გავიაროთ. გზა სიარულმა დალიაო, ნათქვამია.
მიდის ბაბუა გოდორმოკიდებული და მხარზე გზასავით გრძელ ჭოკგადებული. მიდის ბაბუ და თავისი ლანდი მიჰყვება. ბაბუას ლანდი ბებოსაზე ერთნახევარჯერ დიდია. მიდიან ბეჯითად ბებო და ბაბუ – ნეფე _ და დედოფალი, ტკბილად ჭუკჭუკებენ. მათი ლაპარაკი ლანდებს ესმით. ნეფე და დედოფალი შემთხვევით გვერდზე თავს რომ მიაბრუნებენ აშკარად ეტყობა მიწაზე, ლანდებიც პირს აღებენ. ასე მეჩვენება, თითქოს ისინი ლაპარაკობდნენ, ხოლო ბებო და ბაბუ მათ უხმო საუბარს ახმოვანებენ. ფართო, ხალვათი გზა დაილია და ახლა საცალფეხო ბილიკს უნდა გაუყვეთ. ქვემოთ ქარაფებია და გიჟმაჟი აკავრეთა.
– საიმევ, – ამბობს ბაბუ, – აქ შენ წინ იარე, ფეხი რომ დაგიცდეს, მოგეშველები.
– მერდიალ შენ წადი წინ, მე დაქცავ!
– შენ ხეზე დამცავე. საიმე აღარ უძალიანდება.
ბაბუ და ბებოს რა უშავთ. აქაურობა გაზეპირებული აქვთ, ჩვენ ვიჩივლოთ. Fფეხი თუ გადაგიცდა, შავ ზღვაში უნდა მოგძებნოს კაცმა. ფრთხილად, ბიჭებო! შეხედეთ ნეფე – დედოფალს, რა ყოჩაღად მიდიან, ვითომ მოასფალტებულ გზაზე მიაბიჯებდნენ. სირცხვილი ჩვენი თუ ჩამოვრჩით! ბილიკმა თავი უღრან ტყეში შერგო. ხშირფოთლიანი უზარმაზარი წიფლის ხეები შუასაუკუნეების შეჯავშნული რაინდებივით დგანან. ფოთლები მიწისკენ სინათლის წვეთსაც არ უშვებს. ჩვენი ლანდები აღარ მოგვდევენ. წინ წასული ბებო და ბაბუ ლანდებივით ჩანან. მივდივართ და მივდივართ. უცებ ერთმა დაწინაურებულმა იყვირა: სინათლე! თითქოს ბნელი გვირაბიდან გამოვედით და დამთავრდა ოდისეაც. პირდაპირ სატურიკლდეში ამოვყავით თავი. დაქანცულები იქვე მივეყარენით. – ფეხი არ დაგიცდეს, ჭო, ფრთხილად იყავი – გვესმის საიმე _ ბებოს ხმა. მერდიალ – ბაბუ უკვე ხეზე ასულა. თითქოს კენწეროს მიწვდენილი მეორე ხისკენ ხიდივით გადებულ ტოტზე დგება, ხელებს შლის, ფრთებად რომ ექცეს, ნამდვილ არწივს დაემსგავსება.
– საიმევ, გოვ, გადმოვხტე?
– ვუი, ვუი!!! ტოტს მაგრად მოკიდე ხელი, ნუ თამაშობ ბაღანასავით! – ქოთქოთებს ბებია.
ბაბუს ხელში ჭოკმა, ხემ, ტოტმა, ნაყოფმა ენა ამოიდგა. “ჩხრი-ჩხრუ! ჩხრი-ჩხრუ!” “შრი-შრუ! შრი-შრუ!” “ჰეპ-ჰოპ! Hჰეპ-ჰოპ!” – ისმის კაკლობის სიმღერასავით. მალე მეორე ხის ჯერიც დადგა. ქალბატონი საიმე პირველი ხიდან ჩამობერტყილი კაკლის აკრეფას შეუდგა.
ბებომ კაკალი კრიფოს. ბაბუმ ბერტყოს, ჩვენ კი კარგად გავიხსენოთ აქით მომავლებს რა უთხრა აკავრეთას პირას
მეზობლის ქალმა: სატურიკლდეში გუშინ მოვრეკეთ კაკალი და თქვენს ერთ ფუღუროიან კაკალში უშველებელი ჭრელი გველი შეძვრაო წყაროსთან, გზის პირას რომ დგასო, შიშისგან ძლივს გამოვიარეო. მაგი არაფერიაო, – თქვა ბაბუმ. ბაბუმ თორმეტი კაკალი მორეკა და მეცამეტეს შეუდგა. სწორედ იმას, ფუღურიანს.
– მერდიალ, გველიაო, ჭო, ხომ გახსოვს – აფრთხილებს საიმე დედოფალი თავის Nნეფეს.
– ამ კაკლების წარღვნაში გველს აქ რა გააჩერებს?! – ამბობს ნეფე და მეფურად მიაბიჯებს არც თუ ისე ჩვენს გემოზე საფეხურებად აწყობილ ტოტებზე. “ჰეპ, ჰოპ! ჰეპ, ჰოპ! შრი, შრუ! ჩხრი-ჩხრუ!” – კაკლობის სიმღერასათვის.
– საიმევ, გოვ, ჭოკი უნდა გადმოვაგდო და თავზე არ დაგეცეს, _ იძახის მერდიალი, _ საჭმელი მოამზადე ჩქარა, შიმშილით სული ძლივს მიდგას.
დაღლილა, აუჩქარებლად, ხოხვით მოიწევს – ფუღუროს გაუსწორდა თუ არა, სწრაფად, ბიჭივით ჩამოცურდა, ორივე ფეხით მიწაზე მყარად მდგომი შემოტრიალდა და უეცრად იღრიალა:
– ვოი, საიმევ, გველი, მიშველე, გველი!
თვალები გადმოკარკლოდა. სახე საშინლად დაბრეცოდა, წარბები შუბლზე გველებივით ეკლაკნებოდა. შარვალზე ხელებს იფართხუნებდა, თავადაც უხსენებელივით იკლაკნებოდა, ადგილიდან კი ვერ იძროდა.
– მიშველე, ქალო, მიშველე!
– რომ მოკვდე, ვერ მოვალ, გაიქეცი, გაიქეცი! – თქვა ბებომ და ხათრისათვის ორიოდე ნაბიჯი ძლივს წადგა ქმრისაკენ. იქედან თავისუფლად შეეძლო გველის დანახვა.
– გეჩვენება, კაცო, გველი, სად არის მაქ! რა გაბღავლებს?!
– აქ არის, აქ! ბაბუ შარვალზე უჩვენებს. – მიშველე! მიშველე! შარვალში რაღაც ელვის სისწრაფით დაქროდა, და ბაბუს გულს უხეთქავდა.
– ჩეიძრე, შარვალი, ჩეიძრე, მერდიალ – ასწავლის ბებო, – შეიხსენ ქამარი, შეიხსენ!
ეტყობა ბაბუს ჭკუაში დაუჯდა ბებოს რჩევა. ძლივსძლიობით შეიხსნა ქამარი და იმწამსვე შარვლიდან ჩახდისას ჯიშიან კაკალზე კარგა მოზრდილმა ცოცხალმა არსებამ ისკუბა მიწაზე და სწრაფად გაუჩინარდა.
– თაგვი, მერდიალ, თაგვი! – სიხარულისაგან ტაში დასცხო ბებომ. ბაბუს კი უცებ გული წაუვიდა და შარვალჩახდილი მიწაზე გაიშხლართა. ბებომ წყაროს წყალი ასხურა და მოასულიერა.
თქვენ რას აკეთებდითო, გვისაყვედურებენ, არც კაკალი ააკრეფინეთ, არც განსაცდელში ჩავარდნილებს მიეშველეთო, თქვენ ასეთებო და ისეთებოო. ამაზე ასე გიპასუხებდით: გადამეტებული ლიტერატურული სიცრუე მაწყენარი თაფლივითაა. მოვეშვათ ამ იწილბიწილო საქმის გარჩევას. ყველას ოჯახში გეპატიჟებით. ამ ნაჯღაპნს სულაც ნუ წაიკითხავთ, ჩემს ბებოს მოუსმინეთ. თქვენთვის გაშლილი გლეხური სუფრიდან აიღეთ თქვენი წილი. გნებავთ ჭიქასაც თავი წაუქციეთ და იცინეთ და იცინეთ. შეგერგოთ!

გიორგი დიასამიძე

„ზახოდიტე ვ კომნატუ“

- შალიკოო! შენ სულ სხვა აზრები გქონდა შალიკოო! – ისმის არხის გასწვრივ (ეს ალაზნის არხია). გამავალ გზაზე დაღლილი მერთველეები მაინც იცინიან, მხიარულობენ. ეს ჩვენს ოჯახს შეაგვიანდა რთველში და ეხლა შუაღამეს მიტანებულზე შინ ვბრუნდებით. დაღლილ დაქანცულებს კი მეზობლიანთ ლენა გვართობს, რომელიც გოგოლა მამიდამ წამოიყვანა დასახმარებლად.
– შენ სულ სხვა აზრები გქონდა შალიკოო! – კვლავ გაჰკივის ლენა მთელი ქვეყნის გასაგებად და ცეკვა-თამაშით მოჰყვება ჩვენი ცხენის `ტაჩკას~. მას დაღლა არ ეტყობა, თუ არ იმჩნევს, ვინ იცის, შეიძლება განგებაც იმხიარულებს თავს, ახალგაზრდობას, ყმაწვილ-ქალობას ემშვიდობება. იგი უკვე დანიშნულია. სულ ცოტაც დამ ას თათარი მამედა იორ-მუღანლოში წამოიყვანს. სიღატაკეში იზრდებოდნენ ლენა და მისი ძმა. მამამ პატარები მიატოვა და ვიღაც რუსის ქალს გამოუდგა სოხუმში.დედა კი, საცოდავი ქალი, სადღაც დამლაგებლად მუშაობდა და მისი ხელფასი სამ სულს როგორ გასწვდებოდა.ამიტომაც ვერ გაუძლო ცთუნებას და დათანხმდა მამედას სიძეობას. თანაც მამედა მასწავლებელი კაცი იყო, მეცხვარე კი არა. ჰოდა, ლენაც ეთხოვება თავის სიყმაწვილეს, თავის სოფელს და გულის დარდს მხიარულებაში იკლავს. უკვე დასახლებას ვუახლოვდებით და მისი გაბმული კივილი – შალიკოო, ისევ გაისმის.
ეს შალიკო ვიღაა, ვინ არის? არავინაც არ არის; იყო და აღარ არის, მოკვდა. ჰოდა ამ შეძახილით – შალიკო, შენ სულ სხვა აზრები გქონდაო, ლინა მის ცოლს ტირილში ბაძავს, აჯავრებს.
შალიკოს ცოლი და ერთი გოგო დარჩა, მაკრინე და ინდიანა. რკინიგზის ზემოთ ცხოვრობენ, ჩვენს გასწვრივ, ხის ბოძკინტებზე შემდგარ, ორ ოთახიან `ვილაში~. ქვეშ კი ათასი სულიერი ბინადრობს.
– ჩვენ აზნაურის მოდგმისა ვართ, ჩვენ სულ სხვა წრე გვაქვს! – ყოველ დღე ამაყად იმეორებს კრეჭიაშვილი მაკრინე და თავის უცხო სახელიან გოგოს ცივ ნიავს არ აკარებს. ინდიანაც მამიდაჩემისა და ლენას თანატოლია, არაფრით გამორჩეული; ერთად იზრდებოდნენ უბანში. რამდენი მთხოვნელი მიუვიდათ, მაკრინემ სულ ყველა უკან გააბრუნა. ზოგს მასხრადაც იგდებდა. ეს განსაკუთრებით ხევისუბნელ გრიშას ეხება. ინდიანაზე უიმედოდ შეყვარებულ გრიშას მაკრანე ტუჩს უბზუებს, მაგას ქალს როგორ მივცემ, სად ჩვენი წრე და სად მაგისი. ჩემი გოგო აზნაურის ჩამომავალია, ეგ კიდევ გლეხის შვილიაო. არადა ეას აზნაურის ჩამომავლები, ნახევრად მშივრები არიან. ჯერ კიდევ 50-იანი წლებია და ქვეყანას უჭირს, ძალიან უჭირს. იხტიბარს არ იტეხენ ეს შემოდგომის აზნაურები და მეზობლების ქილიკსა და ორაზროვან ჩაცინებას არ იმჩნევენ.
შალიკო სულ ახალი გარდაცვლილია. კოკობზიკა მაკრინე, ტირილშიც ვითომ რაღაც განსაკუთრებულის თქმას ცდილობდა და თავი მეზობლების დასაცინი გაიხადა. არა და, ეს სულ სხვა აზრების მქონე კაცი, სასურსათო ჯიხურში მუშაობდა და გაფლანგვაზე ორი წელიც “დაასვენეს“. ახალ დაბრუნებული იყო სახლში, რომ ღამით გაწყვეტილ ელექტროსადენებში გაიხლართა და თქვენი ჭირიც წაიღო. აი, სწორედ ამ შალიკოს გახსენებაშია ეხლა ლენა ფიროშვილი და ბოშა ქალივით ხტუნვა-ხტუნვით უვლის გარს `ტაჩკას~. ის კი არა, თურმე შალიკო ციხეშიც ძლივს გადარჩენილა სიკვდილს. ხმები დადიოდა, პატიმრებმა სცემესო. თვითონ კი, მაკრინეს სწერდა, გავცივდი და ფილტვების ანთება დამემართა, მაგრამ ჩემს წასაყვანად მოსულ მიქელას უარი ვუთხარი ხოხოროზე. დიახ! ჯერ არსად არ მოვდივარო.
– შალიკოო! რატომ ერთხელ კიდევ არ უთხარი მიქელას ხოხოროს, დიახო, შალიკოო! – მოსთქვამს ლენა და უკვე დასახლებაში შემოსულებს, გაღვიძებული ძაღლები ყეფით გვეგებებიან.

გიორგი ელიზბარაშვილი

 ბილიკი

დაბურულ ტყეში პატარა ბილიკი ცხოვრობდა. მართალია ბილიკი კეთილი იყო, მაგრამ აჟრიამულებული ქუჩების მაინც შურდა. ბილიკს უნდოდა მასზეც ეგრიალათ ლამაზ მანქანებს, ესეირნათ გამოპრანჭულ ადამიანებს. ის კი ნამიან ბალახზე იწვა და ხალხმრავალი ქუჩების ცხოვრებას ნატრობდა. ერთხელაც კაბის კალთა აიკეცა, დამრგვალდა და მინდორს გადაევლო. აი, ვიღაც ქალს საყურე ჩამოსწყდა, მაგრამ სიჩქარეში ვერ შენიშნა. ქუჩადქცეულმა ბილიკმა ქალს საყურე დაუბრუნა.
მანდილოსანს სიხარულისაგან სახე გაებადრა და მადლობა მოახსენა. ფიქრებიდან სიმყრალის სუნმა გამოიყვანა. დიდ ქალაქში შეხეტებულ ბილიკზე სქელი ქალი შემდგარიყო და ნაგავს ყრიდა. ბილიკის გაპარვას ტყეში დიდი აურზაური მოჰყვა. გზა ყველას აებნა: კურდღელი დათვის ბუნაგს მიადგა, ციყვი – თაგვის სოროს, გოჭი მგელს ეახლა. საბრალო ბილიკს კი ქალაქში ხელი სტაცეს, ფართო ქუჩად აქციეს და ზედ ლიანდაგი დააგეს. ახდა ბილიკის ოცნება _ მის ზურგზე უამრავი ხალხი დადიოდა, მანქანებიც დაქროდნენ და ხალისიანი წკრიალით ტრამვაიც მისრიალებდა. ხანი გავიდა. ქუჩა ტრამვაისა და მანქანების სიმძიმემ წელში გაღუნა, ტკივილისაგან იკლაკნებოდა, სული ეხუთებოდა, მაგრამ შემბრალებელი არავინ იყო. საწყალმა ასეთ ყოფას ვეღარ გაუძლო და ატირდა. იმდენი იტირა, იმდენი, რომ ქუჩაზე გაუვალი გუბეები დადგა. ვეღარც მანქანები დადიოდნენ და ვეღარც ტრამვაი მისრიალებდა. მაშინ მძიმე ლიანდაგები აჰყარეს და განთავისუფლებულმა ქუჩამ ტყისკენ მოკურცხლა, ნამიან ბალახზე კვლავ ბილიკად გაწვა, სუფთა ჰაერი სიამოვნებით ჩაისუნთქა და ირგვლივ შემოხვეულ მეგობრებს დარცხვენილი ღიმილით გადახედა.

სოფიკო დაუშვილი

თოლია

მოსაღამოვდა. თეთრი თოლიების გუნდი თოვლივით მოეფინა ზღვის ნაპირს. ჯონათანს კი არ ეძინებოდა. როდესაც სხვებს ეძინათ, იგი იჯდა და ტალღების სიმფონიებს უსმენდა. ფიქრობდა იმაზე თუ რისთვის და რატომ არის აქ. ვისთვის უნდა ეკითხა ამის შესახებ?
– ეს უხუცესი თოლია იყო. “თეთრი რისხვა” მიფრინდა და დაუწყო ლაპარაკი. უხუცესმა გასცა პასუხი მის შეკითხვებს და გასაოცარი ფრენა ანახა. ჯონათანი გაოცდა. მისი გული ასე არასოდეს ფანცქალებდა. იგი მიხვდა ყველაფერს და კიდევერტი ნაბიჯით მიუახლოვდა სრულყოფილებას.
“თეთრი რისხვა” ისევდაისევ ვარჯიშობდა და ცდილობდა გაეგო, რა არის სრულყოფილი ფრენა. ვერც შენიშნა თუ როგორ გასცდა თავის მშობლიურ ქვეყანას. აუჩქარებლად მისრიალებდა ცის კამარაზე, როდესაც მის რადარებმა “воздух-воздух” ტიპის რაკეტები შენიშნა. მაშინ მიხვდა, რომ ინგლისი შორს არის და რომ უკვე რუსეთშია. რუს მესაზღვრეებს ბომბდამშენი “ალბატროსს ტუ-193” ეგონათ და რაკეტებიც ამიტომ დაუშინეს. რაღა ექნა “თეთრ რისხვას”, იგი ხუთი ათასი მეტრის სიმაღლეზე ავიდა, მაგრამ რაკეტები ვერ მოიშორა. მაშინ მან გადაწყვიტა განევითარებინა ელვისებური სისწრაფე; ფრეთები მოკეცა და წუილით ჩაეშვა მიჭისაკენ.მან 212 მილი საათში განავითარა და, როგორც იქნა, რაკეტებიც მოიშორა. სიჩქარეს რომ მოუკლო, ხმაგაიგო: “შეჩერდი, არ გაინძრე!” იგიმოტრიალდა და ორი ყვავი დაინახა. აღმოჩნდა, რომ ისინი საქართველოს პოლიციელები იყვნენ. რაღა ექნა დამნაშავეს, შეჩერდა.
– ფრენის მოწმობა, თუ შეიძლება!
– აგერ, ინებეთ.
– იცით თუ არა, რომ თქვენ ინგლისში ხართ და აქ, საქართველოში, საათში 212 მილით ფრენა არ შეიძლება?!
– როგორ, უკვე საქართველოში ვარ?
– კი, და თან თქვენ საპირისპირო მხარეს მოძრაობდით – აუფ! ინგლისში ვარ მიჩვეული!
– პასპორტში არც ვიზა გაქვთ, არც არაფერი, ანუ თქვენ უკანონოდ შემოიჭერით ჩვენს საზღვარზე – ცუდად მაქვს საქმე?
– კი, თუ შეიძლება ნარკოლოგიურში წამოგვყევით ნარკოლოგიურში აღმოჩნდა, რომ ჯონათანს მარიხუანა ჰქონდა მოწეული. – თქვენი ფრენის მოწმობა და პასპორტი ჩვენთან დარჩება ასევე, როგორც თქვენ. სასამართლოზე “თეთრ რისხვას” სამი წელი მიუსაჯეს და ზონაზე გაუშვეს. ამ სამ წელიწადში მან სახელი გაითქვა და ციხიდან გამოსული “შავ რისხვად” გახდა ცნობილი.
“შავ რისხვას” აღარ უნდოდა სამშობლოში დაბრუნება, დარჩა საქართველოში და დააარსა საზოგადოება “სწრაფი ფრთები” იგი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თექვსმეტი წლის განმავლობაში. ეს წლები საქართველოსთვის აღორძინების ხანად გადაიქცა: ჩვენ ხუთჯერ სწრაფად ვისწავლეთ ფრენა, სხვადასხვა ილეთების შესრულება, კოსმოსშიც კი გავფრინდით სიცოცხლეს, როგორც დასაბამი, ასევე დასასრულიც აქვს. “შავი რისხვა” გარდაიცვალა. მისსივე თხოვნით იგი ინგლისში, თავის მშობლიურ ქალაქ მანჩესტერში დაასაფლავეს.

ჭირი იქა, ლხინი აქა, ქატო იქა, ფქვილი აქა, მთას ურემი ავაგორე, ბარსა ჩამოგორებიტა. აქ სიცოცხლით გამიძეხით, საიქიოს-ცხონებითა.

ალექსანდრე ბაევი

 თბილისის დროით ნიუ – იორკში

მე არსად არ გავქცეულვარ. მე უბრალოდ წავედი. აჭრელებული ხის კარი ნაცნობი ჭრიალით დამემშვიდობა. უკვე ზეპირად ვიცოდი მისი ეს გულისწამღები ხმა. გულგრილად ჩავუარე ცარცის კედელზე ოდესღაც ამოფხაჭნილ საკუთარ სახელს. გულგრილად შევედი ყავისფერ კარიან ლიფტში და ღილაკისთვის თითი არც მიმიჭერია, ისე დავეშვი დაბლა, მიწისკენ. აჩქარებული ნაბიჯით გავიარე ავტოფარეხებით სავსე ეზო და წავედი. არსად არ გავქცეულვარ. უბრალოდ წავედი.
ბარგი არ მქონდა. მხოლოდ ერთი ხელჩანთა მეჭირა. მასში კედლის საათი მედო. წითელი, მრგვალი სამზარეულოს კედლის საათი, რომელსაც გულდასმით დაეთვალა ჩემი ბავშვობის, ჩემი ცხოვრების ყოველი წამი. ახლაც კეთილსინდისიერად ასრულებდა მოვალეობას და ვინ იცის უკვე მერამდენე წრე მოეხაზა თავისი შავი, მომრგვალებული, მსხვილი ისრებით… ჩემს გულისცემასთან შერწყმული წიკწიკით მახსენებდა, რომ ჩემს განუყოფელ ნაწილად ქცეულიყო. 12 საათი ოკეანის თავზე ვიფრინე. ნელა მივფრინავდი. ფიქრით მივფრინავდი. ჩუმად მივფრინავდი.
ხმისამოუღებლად ვიჯექი დიდ “რკინის ჩიტში”.
12 საათში ოკეანე გადავიფრინე.
უხმოდ გადავლახე აბობოქრებული, უძირო წყალი. თვითმფრინავის ილუმინატორიდან ვხედავდი როგორ ღრიალებდა, ბღაოდა, ცდილობდა ტალღებით მომწვდენოდა.
უკან მოვიტოვე, უკან – წარსულში. აი, უკვე აქ ვიყავი, შორ ნიუ – იორკში. უზარმაზარში, ხმაურიანში, გადავსებულში.
გარეუბანში ბინა ვიქირავე, ერთი ოთახი უფროსწორედ. ერთი ოთახი ერთი საწოლით, ერთი მაგიდით, ერთი სკამით. მონაცრისფრო, მოყავისფრო, მომწვანო ოთახი. კედელზე ჩემი საათი ჩამოვკიდე – მრგვალი, წითელი. სამსახურს ხან სად ვპოულობდი, ხან სად. ჯერ მიმტანად ვიმუშავე რომელიღაც აჭრელებულ, გულისამრევ ფასტ ფოოდ – ში. მერე ეგრეთწოდებულ ბეიბისითერად, გაზეთებსაც ვყიდდი “საბვეის” ჯიხურში. ვუყურებდი ამერიკელების ღიმილიან, ცარიელ სახეებს. ვუყურებდი, მაგრამ ვერ ვხედავდი მათ. თბილისში ნაყიდ ამერიკულ ჯინსებში “გახვეული” დავდიოდი ნიუ – იორკის ქუჩებში. ახლა უკვე აქ ვიყავი – ოცნებების, თავისუფლების ქვეყანაში, ოკეანეს მიღმა. მეცინებოდა, რადგან ახლა ოცნებებისა და თავისუფლების ქვეყნად ჩემთვის შორეული, ჩაბნელებული საქართველო ქცეულიყო… ყოველ საღამოს, სამსახურის შემდეგ, ქანცგაწყვეტილი ვბრუნდებოდი ჩემს ოთახში.
ჩემს წითელ საათს კი ერთი უცნაურობა დასჩემებოდა – მერამდენედ ვაყენებდი აქაურ დროზე, დილით კი მაინც თბილისის დროს მიჩვენებდა. მექანიზმი თითქოს უარყოფდა ნიუ – იორკს, აქაურ დროს და მისი ისრები თავისით მიქროდნენ თბილისისაკენ, მისი დროისკენ.
სახლში დავბრუნდებოდი თუ არა, საათს ვასწორებდი მერე იაფფასიანი ვისკის ბოთლით ხელში სახურავზე ავდიოდი. ვუყურებდი გაბრდღვიალებულ, გაჩახჩახებულ მანჰეტენს. მერე დიდხანს ვაკვირდებოდი აქაურ ცას და ვცდილობდი ის შორეული ოცნება მეპოვნა მასში, ოცნება, რომელმაც აქამდე მომიყვანა. ვერ ვპოულობდი…
გარეუბნის ნაცრისფერი კორპუსები უფრო მახსენებდა თბილისს. შორს, ჭუჭყიანს, მაგრამ ჩემსას.
სასმელით გაბრუებული ოთახში ვბრუნდებოდი, ცარიელი ბოთლით ვსრესდი ფანჯრის რაფაზე მოკალათებულ ტარაკანს და ვიძინებდი.
დასვენების დღეებში, ქუჩებში დავეხეტებოდი უმიზნოდ. შავ, დიდ შარფში გახვეული, თითებში სიგარეტით, მივაპობდი ხალხის ტალღას, უსასრულო, ერთფეროვანი სახეების მასას, მღვრიე ნიაღვარს. ღერს ღერზე ვეწეოდი, ერთ ადგილზე ვარ ვისვენებდი, რაღაცას ვეძებდი, მაგრამ ამაოდ.
დღის ბოლოსვისკის ბოთლითა და ერთიკოლოფი მალბოროთი დატვირთული სახურავზე მივცოცავდი და ვცდილობდი უშორესი საქართველოს ცა დამენახა.
მერე, ძილის წინ, ჯიუტად ვასწორებდი ჩემს წითელ საათს აქაურ დროზე და ვცდილობდი სიზმარში მაინც მომეკრა თვალი ჩემი ქვეყნისთვის.
ყოველ დილით მეტროსთან, ერთი დაძონძილი, უსინათლო ბომჟი მხვდებოდა და ამდენ ხალხში მაინცდამაინც მე
მეკითხებოდა დროს. მეც, მოვალეობის მოხდის მიზნით გავხედავდი ხოლმე რომელიღაც ცათამბჯენზე მიმაგრებულ ელექტრონულ საათს და გულგრილად ვპასუხობდი – 8 საათია, იქ კი საღამოს ცხრა იქნება ალბათ… – ვამატებდი ჩემდაუნებურად.
დიდ ყურადღებას არც ვაქცევდი ამ ბრმა, უსახლკარო მოხუცს, უგზოუკვლოდ რომ დაძრწოდა უზარმაზარი ქალაქის ახლართულ, ლაბირინთებივით ქუჩებში, მაგრამ მისი ყოველი კითხვა “რომელი საათია?” რაღაცაზე მიმანიშნებდა, თვითონ ამ ბომჟშიც რაღაც ნაცნობსა და ძალიან ახლობელს ვხედავდი. თუმცა ამაზე ფიქრის დრო მხოლოდ მატარებლის მოსვლამდე მქონდა. მერე ჭრელი რეკლამები ფიქრებს მირევდა, მიფანტავდა. შესვენებისას ვსვამდი კოკა–კოლას, ვეწეოდი მალბოროს და ვფიქრობდი საქართველოზე.
და დრო გადიოდა… გადიოდა ჩუმად, ხმის ამოუღებლად. მეც დღეში მხოლოდ რამდენიმე სიტყვას ვამბობდი, ისიც ამერიკულად. საათი კი ისევ არ მემორჩილებოდა. ყოველ დილით თბილისის დროს მაჩვენებდა, თითქოს რაღაცის შეხსენება უნდოდა ჩემთვის. როგორც იქნა დრო გამოვძებნე და საათი მესაათესთან წავიღე. მექანიზმი არ იყო დაზიანებული. ვერავინ ვერაფერი გაუგო. ბოლოს ერთ მოხუც მესაათესთან გამაგზავნეს, ის თუ გაუგებს რამეს, მაგ კაცს საათების ენა ესმისო.
ძლივს მივაგენი მის სახელოსნოს. საათი ვაჩვენე. მესაათემ საათი გახსნა, შეამოწმა, მტვრიანი, ნაოჭებ შორის ჩაკარგული თვალებით ამომხედა და დამტვრეული, უცნაური ამერიკულით – მე ამ საათს ვერაფერს ვუშველი, ამ საათის სული მექანიზმს არ ემორჩილებაო. – მითხრა. ხმა არ ამომიღია. მან კი მხოლოდ “წადიო” დაამატა, ისე რომ აღარც შემოუხედავს ჩემთვის. სადღაც შორს იყურებოდა, პლასტმასის, შუშის ცივ შენობებს მიღმა. უკან გამოვბრუნდი. სახლში საღამო ხანს მივედი. სახურავზე ავბობღდი. ცას ჩავაშტერდი. ცა ცათამბჯენებს დამხობოდა. ცა უღრუბლო იყო. ცა – ცარიელი. მივხვდი, სახლში მინდოდა, ჩემს ნამდვილ სახლში. ოთახში ჩასულმა საათი აღარ გავასწორე. თბილისში თენდებოდა… მეორე დღეს ბილეთი ავიღე. კედლიდან საათი ჩამოვხსენი და ჩანთაში ჩავდე.
ბარგი არ მქონდა. კარი მოვიხურე და აჩქარებით ჩავუყევი ჭუჭყიან კიბეებს. მეტროსთან ნაცნობი ხმა გავიგე – რომელი საათია? – ელოქტრონულ საათს ავხედე, ოთხს აჩვენებდა, თბილისში კი ღამე იყო, ღამის სამი საათი ალბათ.
– ღამეა – მეთქი, სამი საათი. – ვუპასუხე და გავუღიმე. მანაც გამიღიმა. მერე უკვე შორიდან გამოვხედე, იდგა და მიყურებდა. – მშვიდობით! – დამიძახა ქართულად.
– მშვიდობით! – ვუპასუხე მეც.
მშვიდად ვიყავი, ისიც დამშვიდებულიყო, ოკეანეც აღარ ღელავდა.

მე არსად არ გავქცეულვარ.
მე უბრალოდ წავედი. შინ მეჩქარებოდა!

მარიამ ნატროშვილი

სიყვარულისფერი ამბავი, ალუბლისფერი ჩაი და აპრილის 13 საღამო

იცი რა გამახსენდა? ჩაი დამრჩა სამზარეულოში, გაზზე. იმედია ჯერ არ გადაბუგულა ყველაფერი. ჩაი ალბათ დიდი ხანია აორთქლდა. არაუშავს. გგონია, მედარდება? თუ რამე გამიფუჭდა დედიკო უცებ გამომიგზავნის ახალს, თანაც ყველაზე კარგს რაც იქ მოიპოვება და თანაც იაპონიიდან. ხო მაგარია? ხშირად ვმარიაჟობ ხოლმე იაპონიით და იაპონური ნივთებით. მე ხომ ძაან მარიაჟი გოგო ვარ. ესეც ასე. ძლივს გამოვძვერი საწოლიდან და ოცნებებიდან. ულამაზესი ქალია დედაჩემი. თვალებყვავილა. მერე რა… ბოლოს რომ ვნახე იაპონური სათამაშო მაჩუქა. იცი რა ჰქვია? იუკიკო. მე შემოკლებით იუკის ვეძახი. იუკი არის რაღაც ციყვისმაგვარი არსება. და ისიც ლამაზია. თან ათასნაირი პროგრამა აქვს. მღერის, ცეკვავს და ა.შ მაგრამ მე ეს არ მაინტერესებს და იუკის არც ვამღერებ და არც ვალაპარაკებ.
დედაჩემს ვგავარ ცოტა. მერე რა… ხომ ვთქვი! არ გადაბუგულა. ცოტა კი გადატყავალუმინდა მაგრამ ეგ არაფერი. ეხლა წავედი, ჩავცმევდები. მერე ალბათ სალი მოვა. ვგიჟდები სალიზე. ის ჩემი უახლოესი მეგობარია და საერთოდ, ძაან კარგი გოგოა. მერე ერთად დავლევთ ჩაის ან მარტო მე დავლევ და მერე მოვიფიქრებთ რა ვქნათ. მაგარია ძაან, დღეს, ხვალ დ ზეგ ვისვენებ. არდადაგები მაქ. უნივერსიტეტში ფეხს არ მივადგამ და ის გამოშტერებულიც ვერ ამედევნება უკან. დაისვენოს ცოტა ხანი. შეიძლება ზეგ მაინც წავიდე. მართლა არდადაგები კი არ მაქვს. მინდა და არ მივდივარ. დეიდაჩემს ჰგონია ასე. ვითომ მამოწმებს ხოლმე და ასე ვუთხარი, მეზარებოდა მაგასთან კამათი. სალლი! ზარს რეკს. დეიდაჩემს ჰყავს პატარა შვილი თაკო და აქვს სამსახური. ქმარიც ჰყავს და ცოტა შორს ცხოვრობს. სად ცალია ჩემთვის. კიდევ, მყავს უამრავი ნათესავი. და ვარ მაგარი სვეცკი. ვცხოვრობ VAKE-ში ანუ ვეიქ-ში, 40დარაღაც ნომერში. სადარბაზო არის ვააბშე (ასე ვამბობ `ჟამიდან ჟამზე~) მტვერამწმენდი დაცემა, გათიშვა და ჩათიშვა: სადარბაზოს კარზე არის ზარი, ჩამოფხრეწილი პლაკატები და მცხოვრებლების სია.
სადარბაზო არის უარესად დაფხრეწილი. გგონია რაღაც ბანძი და ვდრუგ მაგარ ბინაში ხვდები. სადარბაზო ვის დაკარგვია.
მოვდივარ სალი. შემო, გავაღე.
სალი კარგი გოგოა.

ნეტა დედამ გაიღვიძა? რომელი საათია იქ? აღარ მახსოვს და საერთოდ, რაში მაინტერესებს.
ჩემს მაგიდაზე მუდამ დგას ჩაი ან გაზზე დუღს. არადა, გგონია, მიყვარს? რამდენიმე ყლუპს დავლევ და ვსიო. ან შეიძლება ოთახიდან ოთახში ვიარო ჩაის ჭიქით ხელში, თან ვსვა, თუნდაც სულ არ მინდოდეს. რაღაც ისეთ განწყობას მიქმნის. . მათბობს და მგონია თითქოს მეორე ოთახში ვინმე ძვირფასი მელოდება. . თან იაპონიას და დედაჩემს მაგონებს. საერთოდ, ჩაი ჩინეთში უყვართ, მაგრამ მე იაპონიას მაგონებს და რა ვქნა. ნეტა რად მინდა ამხელა სახლი?
იაპონიას მაინც მირჩევნია, ასი წელი და იმის იქითაც…
ზაზა ჩემი ვითომშეყვარებულია. არ მიყვარს, მაგარი მკიდია და ვაფშე, ყველაფერი მკიდია კაი, არ ვიცი რამ გამაბრაზა. მართლა კი არაა ასე.
მიყვარს, ისერა. ზედაპირულად. მე ბევრიარავინმიყვარს. დედა, მამა, იუკი, მიკი _ ჩემი უძვირფასესი და უმშვენიერესი კატუნკა, სალი, პატარა ბავშვები და კიდე დანარჩენები ისე რა. რატო უნდა მიყვარდეს ბევრი? ვდრუგ და გული მატკინონ? *არასოდეს დაგავიწყდები და სევდა დაიძინებს შენს თვალებში. შუაღამისას გაგეღვიძება და ღამის სიჩუმეში გაგახსენდები ჩუმი ხმაურით, ჩემი სიცილი გაგახსენდება და თავს არ დაგანებებს, ცხარე ცრემლები დასერავენ დარდით ჩალურჯებულ თვალებს. .
.* და ა.შ
იქვე იდო ტელეფონი. დედას დავურეკე ათიათასობით კილომეტრს გაღმა – დედა, დეე! – თან ვღრიალებ, ვტირი. – რა მოხდა, თათი? – საშინლად შეშფოთდა – დე, მიყვარს ზაზა!
დავინახე როგორ აუბრჭყვიალდა ნამი თვალებყვავილებში.
– უხდებით ერთმანეთს! – ისეთი ხმით თქვა, როგორც ამბობენ ხოლმე დედები, გოგონა როცა უთხოვდებათ და მათ სახლს ტოვებს _ ჩუმად, სიყვარულით და დედური მონატრებით სავსემ. შეხედე! ზაზუჩას სურათი უნახავს ჩუმად. მე და ზაზა რომ ვუცინით ერთმანეთს ის სურათი. მეშინოდა, მეშინოდა მეჩვენებინა. რატომ, არ ვიცი. არც გავაცანი. მაინც უპოვია სურათი საწოლის ქვეშ. გაღვიძებისთანავე ხელით მოვძებნიდი ცივ იტაკზე და დავხედავდი ხოლმე. ახლაც..
– მართლა, დე? არავის არა აქვს დედაჩემისმსგავსი ღიმილი, ულამაზესი ღიმილი აქვს მთელ ქვეყანაზე და თუნდაც ვაჭარბებდე, მერე რა. მაინც ასეა. უცებ დავმშვიდდი. ძალიან ძალიან. დიდიც არაფერი ათასობით კილომეტრი. ვუხდებით ერთმანეთს, ხო, დე… რა კარგია! სალის ძინავს ჩემს საწოლში. მშვიდად.
მე ზაზაზე ვფიქრობ. გული გულდა საგულეში. მეშინია. თავი დამანებეთ. სიყვარულის მეშინია. გაიგე? მეშინია არ წავიდეს ისე, როგორც მამამ და დედამ მიმატოვეს. ამას პირველად ვამბობ ხმამაღლა. ხო! მიმატოვეს. 7 წლის წინ მამას მია შეუყვარდა და ოჯახი დატოვა. პირობა დადო, რომ არასოდეს გამიბრაზდება და ხელს არაფერში შემიშლის, რომ ჩემი მეგობარი იქნება, ოღონდ მე უნდა გავიგო რომ სხვანირად არ შეეძლო მოქცევა. მეც გავიგე. მერე დედამ გაიცნო ის იაპონელი. წავიდა! იაპონიაში!
ვეფიცებოდი, ოღონდ შენ გაიხარე და მე არამიშავს-თქო. თავისუფლება მივეცი. მაგრამ სადღაც, გულის სირღმეში მეგონა არ წავიდოდა. არ გადავედი მამასთან საცხოვრებლად, ვერ ვიტანდი მიას! დეიდაჩემი დატოვეს ჩემთან, ის კი მალევე გათხოვდა. მერე ყველა მიეჩვია იმ აზრს, რომ შეიძლება მე მარტო ვიცხოვრო. სამაგიეროდ ნინიზე ვგიჟდები და ზაზუკაზე. პატარა ზაზუკაზე. იცი რა ბავშვია? გარეკავ. აბა-ა! დედისერთა კი ვარ, მამისერთა – არა. სადღაც მიკვირს კიდეც, როგორ დამტოვეს მარტო საცხოვრებლად? სჯერათ ჩემი და რა ქნან. დედა რაც წავიდა მას მერე არავისთვის არ მითქვმს `მიყვარხარ~ არვისთვის და საერთოდ, ძალიან ცივი გავხდი. მარტო ჩემ პატარებს ვეფერები.
გარეთ მაგარი სვეცკი ვარ, მაგარი ზმანი დავდივარ და ძაან ვსვეტობ. ვიცი VAKE-ური ანუ ვეიქური გამოთქმების მთელი ბარდაგი და კიდევ ჟარგონები. ჟარგონები ირაკლიმ მასწავლა, რაც მართალი მართალია. ირაკლი ჩემი მეგობარია და ერთადერთი ადამიანი, რომელისაც ვეუბნები ხოლმე რომ მომენატრა. თვითონ არაფერს მსგავსს არ მეუბნება, მაგრამ ეს მე არ მაღელვებს. რატომღაც არ მეშინია რომ გულს მატკენს და უანგაროდ მიყვარს ცოტათი. ჩემთვის ეგეც ბევრია. თან სტიქაროსანია და საერთოდ, კარგი ბიჭია. ჟარგონები ადრე მასწავლა. ახლა ცოტა გადაეჩვია, მე_არა.
მგონი ზაზას ვუყვარვარ. დე, არ მოგწყინდა მაგ დეგენერატობაში?
– თათო, მშია – სალი აზზე მოდის.
– გამეცა ვირო, ნუ მეღრიჯები. (ავიღე რომელიღაც წიგნი რომელიღაცა თაროდან და რომელიღაც გვერდზე ბოლოდან მეორე წინადადება წავიკითხე. ილიას წიგნი აღმოჩნდა) მოკვდა სიცილით.
სალი კარგად უძლებს ჩემს უცნაურობებს. მე ვარ ჩიტი, მიყვარს ფრენა და ბევრი ლაპარაკი ანუ ხმამაღლა ფიქრი. ვარ ჩიტბარტყი და იქ დავფრინავ სადაც მომეპრიანება. ϑპრიანიკი ვარ. ჩემი დაბადების დღე რომ იყო, მაშინ შემომეჭრა ზაზუჩა ოთახში და მაკოცა. შემეშინდა. ძაან. მისი კი არა. ჩემი სისუსტის. . . გავიქეცი ოთახიდან. მე მაქვს ცისფერმწვანე თვალები, ვარ ზუსტად იმ სიმაღლის რამდენიც საჭიროა და არ ვარ ჩხინკა. არც პუტკუნა! ო, არა! გამხდარი ვარ. თუმცა, ერთ დროს არ ვიყავი. ვივარჯიშე და გავხდი. აბსოლიტურად ყველა მიტკიცებდა ეს არ გიშველისო. მჯეროდა და ახლა სკეპტიკოსებს დავცინი.
ქეთათოც მოვიდა. ქეთათო ჩემი დაქალია და ეგეც მიყვარს. ქეთათო არის ყველაზე მშვიდი და უცნაური ადამიანი მთელ მსოფლიოში. ერთხელ, ჩემთან იყო ღამე დარჩენილი. ეზოში ვიღაც მთვრალები მღეროდნენ მთელი ღამე. რომ გითხრა ძაან კარგად მეთქი, ალბათ არ დამიჯერებ. არცაა დასაჯერებელი.
ჰოდა, სანამ პოლიციას თუ ვიღაც მასეთს არ გამოუძახეს, მთელი კორპუსი ფეხზე დადგა, გაგიჟდებოდი პირდაპირ, ისე ბღაოდნენ. ამას კი ისე მშვიდად ეძინა, ლამის შემშურდა. იცი რა ვქენი? ცენტრი ჩავრთე მაღალ ხმაზე. ქეთამ ერთი გამომხედა და ჩაიბუტყუნა – გაგიჟდი? გადაბრუნდა მეორე გვერდზე და ისევ დაიძინა. მე კი ნონა დეიდამ დამირეკა და ძალიან ზრდილობიანდ მკითხა იგივე.
მინდა გავთხოვდე. მეყოლება ბევრი შვილი და ერთგული ქმარი. რას იტყვი, გავყვე ზაზუჩას? მაგას ჰგონია, ცოტა მომწონს და ვსიო. არ იცის რომ მიყვარს. არც დედამ და მამამ იციან რომ მე მიყვარს ისინი. არც ქეთათომ, არც სალიმ. არც გიო-გიომ _ ჩემი ძმაკაცია. გაიცანით. აი, ირაკლიმ იცის, მაგრამ ამას მაგარი ვინმეა.ϑმშვიდად უყურებს.
სალი ცრემლობს, მაგის შეყვარებულს დედა დაეღუპა ბანალურ ავარიაში. რა ცუდია! და ტირის სალი ღვარღვარით.
იცი რას ვფიქრობ? _ ვინმე რომ კვდება და ხალხი რომ ტირის ხოლმე:
ადამიანები ყოველთვის უბრუნდებიან ცას და მიწას. ყველაფერს მოერივნენ დროისა და სიკვდილის გარდა. და ყველა ადამიანი ამ ქვეყანაზე აუცილებლად, აუცილებლად მოკვდება. უბრალოდ, ჩვენ ვეღარ ვნახავთ თორემ… (დანარჩენს ყველა თვითონ, თავისებურად ამთავრებს.) და თითოეულ მათგანს დაიტირებს უამრავი ხალხი, თუ ვინმე ძაან უარავინო არაა. ადამიანები კი მუდამ იბადებიან და კვდებიან. ანუ მუდამ უნდა ვიტიროთ ხოლმე და რა სისულელეა! რას მეუბნები? მეკითხები რომ – რა, არ უნდა ვიტიროთ ხოლმე?! ეგ არ ვიცი. პროსტო, სიკვდილი არ გაგიკვირდეს არასოდეს და მშვიდად იყავი. ტელეფონი რეკავს.
– როგორა ხარ თუთა – მეუბნება მამაჩემი.
და ა.შ ჩემს ორივე ბებიას თამარი ერქვა. ხო მაგარია?
ზაზას ვერ დავშორდები. დაე, წავიდეს იტალიაში. ვერ ვიტან საზღვარგარეთს. საყვარელ ადამიანებს მართმევს. დაველოდები. 2, 3, ან 6 თვე. სანამ ჩამოვა. რომ დავშორდემომენატრება და მოვკვდები სიყვარულით. ცრემლებს დავუმეგობრდები და აღარ გავიღიმებ რომ მისი ღიმილი არ გამახსენდეს. თუმცა, როგორ გავიღიმებ თუ მოვკვდი. სისულელეს ვამბობ, არ მომისმინო. არ დაიჯერო რომ სიყვარული სევდიანია თუ დამთავრდა. სიყვარული მაგარი რამეა და იცოდე, ნამდვილი სიყვარული არ მთავრდება არასოდეს. და თუ `იმას~ დაშორდი, ეი. ის `ის~ არ ყოფილა იმიტომ, რომ არ შეიძლება ის `ის~ იყოს და ვერ გიცნოს რომ შენ ხარ.
რა ვქნა, მჯერა ამის. და მინდა რომ მთელ დედამიწაზე ყველამ დაიჯეროს ეს. ამქვეყნად, ყველაზე მეტად, სიყვარულისგან ნატკენ გულებს ვერ ვიტან, იცოდე… დედამ დამირეკა. მგონი იმ იაპონელს ეჩხუბა. იქნებ… გული კარგს მიგრძნობს. ნიკას სიგიჟემდე, მართლა არანორმალურად უყვარს სალი. მერე რა, სალი სხვას მიყვება. ნიკა მოდის და მთელი დღე მისი სახლის წინ დგას. `მინდა უბრალოდ გნახო, მეტი არაფერი.~ ზარია. ვინაა? ზაზა! რა მოხდა, რატომ ტირი? ზაზა ჩამეხუტა და მითხრა, რომ ეს სისულელეა. ნეტა რა? ვიცოდი, რომ სამუდამოდ აპირებდა იქ წასვლას. ვიცოდი, ვიცოდი, ვიცოდი. ძალიან, ძალიან ვიცოდი რომ არ წავიდოდა. ალბათ ამის თქმა უნდა? როცა ხარ, თანაც კარგად და თანაც ბედნიერობ, და თანაც გული საგულეში ხარობს, და თანაც…
ბანალურია, ძალიან ბანალური მაგრამ იცი რა? ყველაფერი ბანალური იმიტომ არის ბანალური, რომ ჭეშმარიტებაა. ჭეშმარიტება კი არ ცვდება, მას ხშირად იმეორებენ და ხანდახან ბეზრდებათ. მაგრამ ჭეშმარიტებას ვერსად გაექცევი.
ძალიან მაგარია სიყვარული. და ცხელი, გემრიელი ჩაი. ცა წვიმს. და იცინის. მზე მზეობს წვიმის იქით. და გულში.
რომელი საათია ნეტა?.. ხანდახან არს ჟამი ნგრევისა, მაგრამ ეს მხოლოდ ხანდახან. და კარგია რომ ხანდახან და არა ყოვლთვის. წავედი, ზაზუჩა მელოდება.
აპრილის 13 საღამო რა შუაშია? ვინ გითხრა, რომ შუაშია…. უბრალოდ, ძალიან მიყვარს გაზაფხულისფერი ალუბალი და აპრილის ჩუმი, ტკბილი, ხმაურით სავსე და გონდამკარგავი საღამოები.
მე მქვია თათა.

თათა თოდუა

 ქალი-ბეღურა

ერთხელ დედას ვკითხე: ეს პატარა ბეღურები რომ დაიზრდებიან და ერთ ბუდეში ვეღარ იცხოვრებენნ, რა უნდა ქნან მეთქი.

ყველამ თავისი გზა უნდა იპოვოსო – მითხრა. კორპუსში ცხოვრობდნენ: ვანო, სერგო, გოგი, ფიდო და თუ ბოლო სართულიდან დავიწყებთ: ფიდო, გოგი, სერგო, ვანო. იყვნენ ერთად სუყველანი:G ზაფხულში, გაზაფხულშზე, შემოდგომაზე ზამთარში. ერთად ეზოში, ერთად სკოლაში, ცალცალკე ბინებში. ადგებოდა დილით ფიდო ჩანთას ჩაალაგებდა, მხარზე მოიკიდებდა, ჩავიდოდა გოგისთან. გოგიც ადGგებოდა, ჩანთას ჩაალაგებდა, მხარზე მოიკიდებდა, ჩავიდოდნენ სერგოსთან. იქიდან ვანოსთან, იქიდან ქუჩაში, იქიდან სკოლაში, ისხდნენ სკოლაში. პატარები სანამ იყვნენ მერხებზე წერდნენ: ფიდო, გოგო, სერგო, ვანო. როცა გაიზარდნენ ასე აღარ წერდნენ, მაგრამ ისედაც იგულისხმებოდა. ერთხელ ვანო თვითმფრინავში ჩაჯდა და ამერიკაში გაფრინდა. აეროპორტში, მთელი ნაცნობობა შეკრებილიყო. იქვე იდგნენ: ფიდო, გოგი, სერგო. ერთხელ სერგო ქუჩაზე გადადიოდა და მანქანამ დაარტყა.
საავადმყოფოში ბლომად ხალხი მოგროვილიყო, თავს იქნევდნენ დამწუხრებულნი. იქვე იდგნენ ფიდო და გოგი. ერთხელ გოგიმ ცოლი მოიყვანა და ტაშფანდური გაემართა ღვინოდალეულ ხალხს. იქვე იდგა: ფიდო. ერთხელ იჯდა ფიდო მატარებელში და ფიქრობდა თუ რა მოეხერხებინა თავისი ცხოვრებისათვის, რომელშიც აღარ იქნებოდნენ: ვანო, სერგო, გოგი. მატარებელში იჯდა ფიდო. ფიდო, რომელიც უკვე თვითონ შედგებოდა: ფიდოსგან, ვანოსგან, სერგოსგან და გოგისგან.
სათქმელად ადვილია, გასაფიქრებლად კი თითქმის წარმოუდგენელი, თუ როგორ შეიძლება ფიდო შემსდგარიკო ერთიანად ვანოსგანაც, სერგოსგანაც და გოგისგანაც. სამივე ეს სახელი, ხომ ბევრ სხვა და სხვა ამბავს იტევდა და უამრავ გულზე მომდნარ საიდუმლოს.
ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ოთხივე გმირი პატარა იყო და ღამე ოთახში დარჩენილებს ძალიან აშინებდათ ავეჯიდან ჩამომჯდარი ჩრდილი, ვანომ ასეთი საუბარი გაიგონა:
– მერაბ, მერე რამდენი ხნით მიფრინავს ამერიკაში გოჩა?
– არ ვიცი აბა რა გითხრა… ამის გამგონე ვანოს მოკრძალებული იდეა გაუჩნდა თავში, რომელიც მერე გადიდდა, გათამამდა და ერთხელაც სურვილად იქცა. ვანო, რომ წამოიზარდა ფულის გროვებაც დაიწყო. სულ ცოტაც და ამერიკაში გაფრინდებოდა და ვანო ამერიკაში გაფრინდა. აეროპორტში, მთელი ნაცნობობა შეკრებილიყო. იქვე იდგნენ: ფიდო, გოგი, სერგო. ვანო რა თქმა უნდა ისეთი არ იყო, როგორც სხვები და საერთოდ განსხვავებული იყო. აქეთ-იქით დახეტიალობდა, ხშირად ღამეებს ღია ცის ქვეშ ათევდა. ხშირად სიზმრებსაც ხედავდა. ერთხელ ვანოს გამოეღვიძა. ვანო უფლისწული იყო. მისი თვალები, მხოლოდ ოქროს ირეკლავდა. კარები გაიღო და უამრავი მოახლე შემოვიდა, ლოგინზევე გაუშალეს პურმარილი. ვანომ ხელში აიღო ყველაზე გემრიელი, რაც თვალს ენახა და პირისკენ გააქანა. თუმცა, ეს სიამოვნება არ დასცალდა ვანოს, ვანოს გამოეღვიძა. გამოეღვიძAა და აღმოაჩინა, რომ მფრინავ ხალიჩაზე იჯდა და საერთOოდ ალადინი იყო, რომელიც ჯასმინთან შესახვედრად მიფრინავდა სასახლისკენ. იქ მას დიდი პურმარილით დახვდებოდნენ და ვანოს იმედი ჰქონდა, რომ ახლა მაინც არ ეძინა, მაგრამ უცბად გამოეღვიძა. გამოეღვიძა და აღმოაჩინა, რომ იყო ჯადოქარი. ვანოს დიდი ჯოხი ქონდა და ჰაერში, რომ აიქნევდა ყველაფერი ის ჩნდებოდა, რაც უდოდა. ვანომ პირველ რიგში უგემრიელესი კერძები გააჩინა და იმედი ჰქონდა, რომ ახმა მაიც არ ეძინა, მაგრამ უცბად გაეღვიძა. გაეღვიძა და აღმოაჩინა რომ იწვა რომელიღაც დაქცეულ ეზოში, ნაჭრებში გახვეული და საშინლად შიოდა. ვანოს იმედი ჰქონდა, რომ ახლა ეძინა, მაგრამ ვანოს აღარ გამოღვიძებია. აბა როგორ იარსებებდა შიმშილი ვანოს გარეშე და ამიტომ ვანო ბედნიერი იყო, რომ დაიბადა ამ ქვეყნის ზურგზე. უცხო ქვეყანაში რა თქმა უნდა ძნელი იყო … შინ ყოფნა … წყლის დალევა თუ მოუნდებოდა, აბა სად დამევდ ავანო, ვანო ხომ ძალიან შორს იყო შინიდან. წვიმა, რომ წამოვიდოდა სადმე თავის შეფარება მოუნდებოდა. აბა სად შეაფარებდა ვანო, ხომ შინიდან ძალიან შორს იყო, მაგრამ არ ეშინოდა ვანოს. ვანომ იცოდა, რომ ჰქონდა სახლი და შინ მიმავალი გზაც იცოდა, მაგრამ ვანო ამერიკაში დარჩა და იქაურობასაც ნელ-ნელა შეეჩვია. ეს ამერიკაში აქ კი სერგოსაც ნუ დავივიწყებთ!

თინათინ თოფურია

თვითმკვლელობა

როცა ძმაკაცის შეყვარებულ გოგოს უყვარხარ. როცა, გაზაფხულის პირველი შემოსვლასავით, შენც ჩაგეღვრება გულში ჯერ არ განცდილი სითბო და შეგიყვარდება, როცა თავს დატეხილ გრძნობას ვეღარ გაუძლებ და მასთან ერთად გაიპარები. როცა შურისძიების გრძნობით შეპყრობილი და გულზებოღმა შემოწოლილი შენი ძმაკაცი აიღებს იარაღს და მჭიდში მხოლოდ ერთ ტყვიას ჩადებს. იმ ტყვიას, რომელიც შენ აჩუქე თქვენი ძმაკაცობის სიმბოლოდ და რომელზეც თქვენი სახელებია წაწერილი. როცა დიდი ხნის ძებნის შემდეგ მაინც მოგაგნებთ. როცა გოგოს შემხედვარეს კვლავ გაუცხოველდება სიყვარული და თავისდაუნებურად გულზე შემოწოლილი ბოღმის ძაფები დაეფლითება. როცა იარაღის მჭიდს დაუწყებს წვალებას: ხან მოხსნას და ხან გაკეთებას. როცა მხოლოდ და მხოლოდ ერთ კითხვას გისვამ: რატომ? და თქვენ ვერ პასუხობთ, როცა სახესთან გაგისწორდება, როცა იარაღს ჰაერში აიშვერს და ნელ-ნელა დაიწყებს დაშვებას. როცა დროს იხელთებ, ხელს აუკრავ და წამის წინ ჯიბიდან ამოღებულ დანას ნეკნებს შორის გაუყინავ. როცა ჩაიკეცება, იატაკს გაეკვრება. როცა ცალი ხელიდან იარაღი გაუვარდება, მეორედან კი სახელებწაწერილი ტყვია ჩამოუგორდება. როცა გოგოს კივილი აყრუებს სახლს. როცა ნახულობ მჭიდს და ცარიელია. როცა ყველაფერი ძალიან უბრალო ხდება. როცა ჰაერი ფანტასტიურ სიმსუბუქეს იძენს. როცა დახედავ ძმაკაცს და მის დაწმენდილ და ყოველნაირად გამარჯვებულ სახეზე ირონიულ ღიმილს წააწყდები… მაშინ დატენი იარაღს, საფეთქელზე მიიბჯენ და ტვინში ჩაიჯენ თქვენი ძმაკაცობის სიმბოლოს.
ლეგენდა სიკვდილის ძმადნაფიცზე შავ კლდეზე შემომდგარი შავჩოხიანი და შავგულისნადებიანი შავი სიკვდილი სისხლიანი თვალებით ჩაჰყურებს წყაროსთან ჩამომჯდარ ფშავლის ულამაზეს, მხრებზე დალალჩამოყრილ ახალგაზრდა გოგოს, ბროლას და თავისნაირივე შავი აზრები მიუდ-მოუდიან გულში…

გიორგი ბიჩინაშვილი

კაპიტანი

ო, კაპიტანო! ჩემო კაპიტანო! ჩვენ გადავლახეთ ზღვა იგი, ვრცელი, გემი ეული, გემი მებრძოლი, გემი სიმართლის მარადჟამს მცველი მესმის ზარების ღვთიური რეკვა, ნავსაყუდელი გამოჩნდა ძველი, სამშობლო მხარეს, დაღლილ მეომრებს, კალმით ნახატი წალკოტი გველის.

(უოლტ უიტმენის მიხედვით)

უშველებელი გემი ოკეანის ცისფერ ტალღებს მიაპობდა.
გემბანზე ჩაფიქრებული მოხუცი იდგა და ჰორიზონტს გასცქეროდა. უბრალო, სადა ტანსაცმელი ემოსა, ხომალდის იალქნებივით თეთრი. მჭმუნვარე სახე ჰქონდა, ნაოჭიანი შუბლითა და საოცრად ღრმა სევდიანი თვალებით.
ეს იყო კაპიტანი.
იგი თავისი გულის ერთადერთ მესაიდუმლეს – თვალუწვდენელ ოკეანეს გაჰყურებდა და წარსული აგონდებოდა.
კაპიტანს ახსოვდა ხანგრძლივი მოგზაურობის ყოველი დღე. უამრავი ფათერაკი გადახდენია ხომალდს თავს, არაერთხელ ჩავარდნილა განსაცდელში, მაგრამ კაპიტანს არასდროს მიუტოვებია იგი. არც აბობოქრებული ტალღებისთვის დაუნებებია და არც – მძვინვარე ქარიშხლებისთვის. და მაინც, მოხუცს საშინელი ნაღველი სწვავდა გულს. ძალიან ბევრმა ვერ გაუძლო მომქანცველ მგზავრობას, ბედის მკაცრ გამოცდას და მიატოვა გემი.
ხომალდის მეთაური თითოეული მათგანის დაკარგვას ისე მტკივნეულად განიცდიდა, როგორც მამა განიცდის შვილის სიკვდილს. კიდევ ერთხელ გაუელვა ფიქრმა, რომელიც მუდამ სტანჯავდა:
“ვეღარასოდეს ვიქნებით ერთად . . . ” თვალზე ცრემლი მოადგა კაპიტანს. დანაღვლიანებულმა დასავლეთით გაიხედა. ჩამავალი მზე სისხლისფრად შეღებილიყო. ანაზდად გემბანზე ნაბიჯების ხმა მოისმა.
მოხუცი შებრუნდა და მაღალი ახალგაზრდა კაცი დაინახა.
-დროა ნავსაყუდელისკენ გავემართოთ, – უთხრა მოწიწებით ახალგაზრდამ.
-არა, – მიუგო კაპიტანმა – ქვეყნად კიდევ არის ერთი ადამიანი , რომელიც ჩვენთან ერთად უნდა გამოემგზავროს.

დავითი ჩოკოშვილი

* * *

ოთხმოც წელს გადაცილებული უსინათლო ჯაკომო ოკეანის პირას ცხოვრობდა. ახლობელი არავინ ჰყავდა, სრულ მარტოობაში ატარებდა დროს. ყოველ საღამოს გადიოდა ნაპირზე და იყურებოდა შორს, ძალიან შორს, იქ, სადაც ცა და დედამიწა უერთდება ერთმანეთს. მართალია, ვერაფერს ხედავდა, მაგრამ მაინც იდგა და საათობით გაუნძრევლად მისჩერებოდა ცარიელ სივრცეს.
იქაურებს შერეკილად მიაჩნდათ მოხუცი და დამსვენებლებსაც ურჩევდნენ, ახლოს არ გაჰკარებოდნენ მას.

* * *

აგვისტოს თბილი საღამო იყო. დასავლეთის ნაზი სიო უბერავდა. ცაზე ფირუზისა და ღია ლალის ფერები ებრძოდნენ ერთმანეთს. ჯაკომო კვლავ ნაპირზე იდგა და უძრავად გაჰყურებდა ოკეანეს. ვერავინ მოთვლის, რამდენი საღამო გაეტარებინა ასე უსინათლო მოხუცს. წვიმასა თუ ქარში, თოვლსა თუ სეტყვაში … ის სულ იქ იყო, იმედითა და რწმენით აღსავსე.
ნიავმა ოდნავ იმატა. უჩვეულოდ თბილი იყო სიო იმ საღამოს. რაღაც ხმა ჩაესმა ჯაკომოს შორეული და იდუმალი.
ყური მიუგდო მოხუცმა. – ხმა ნელ-ნელა ახლოვდებოდა. ეს იყო ოკეანის ტალღების მოტანილი არაამქვეყნიური, ღვთიური ჰანგები, დედის იავნანაზე უფრო ტკბილი …
უცებ უკუნეთ სიბნელეში, რომლის გარდაც ჯაკომო ვერაფერს ხედავდა, თეთრი წერტილი გამოჩნდა. წერტილი გაიზარდა, გაიზარდა და უმშვენიერეს გემად იქცა. მოხუცს ვერაფრით დაეჯერებინა, რაც მის თავს ხდებოდა. ამდენი წლის შემდეგ კვლავ იხილა მზის სინათლე.
იგი ხედავდა უშველებელ, თეთრაფრებიან ხომალდს, რომელიც ქარზე სწრაფად მიემართებოდა ნაპირისაკენ. ჯაკომოს გული აუჩქარდა და სუნთქვას მოუხშირა. მისი გულიც და გონებაც ერთსა და იმავეს ეუბნებოდა:
“ ის არის!” რამდენი ხანი ელოდა ამ დღეს! “ის არის!” – არ ცხრებოდა შინაგანი ხმა. და ჯაკომომ ვეღარ გაუძლო მოჭარბებულ გრძნობას. ხმამაღლა წამოიყვირა:
– ის მოვიდა! აქ არის!
ირგვლივ უამრავი ხალხი იყო. როდესაც მოხუცის შეძახილი შემოესმათ, მიმოიხედეს და განსაკუთრებული არავინ დაუნახავთ. არც ხომალდი შეუნიშნავს ვინმეს. ყველა უმალ მოშორდა იქაურობას, გაერიდა “შერეკილ “ ბერიკაცს. მხოლოდ ერთი პატარა ბიჭი არ იძვროდა ადგილიდან. გემი ნაპირს მიადგა და ჯაკომომ გემბანზე გადმომდგარი კაპიტანი დაინახა.
-შენ მთელი ცხოვრება მოთმინებით მელოდი და აი, მეც აქ ვარ. მომახლოვდი ჯაკომო! – მოისმა კაპიტნის დიდებული ხმა. ჯაკომო რაღაც უხილავმა ძალამ ჰაერში აიტაცა და თვალის დახამხამებაში გემბანზე გააჩინა.
მოხუცმა მუხლი მოიყარა და ჩუმად, ლამის ჩურჩულით წარმოთქვა: -ყოველთვის მწამდა, რომ მოხვიდოდი, ჩემო კაპიტანო!

* * *

სანაპირო ხალხით გაივსო.
ცნობისმოყვარე, მაგრამ შიშნარევი მზერით დაჰყურებდნენ სილაზე უმოძრაოდ მისვენებულ ბერიკაცს

* * *

ზოგირთმა შეამჩნია კიდეც, წუთის წინ როგორ მსუბუქად დაეშვა მუხლებზე ჯაკომო … ახლა კი, იწვა თბილ სილაზე … ღიად დარჩენილი ცისფერი თვალებით უსასრულობას მისჩერებოდა … არავის ენახა, ნაოჭებით დაღარული, მუდამ ტანჯული მისი სახე – ასეთი მშვიდი …
სანაპიროზე შეკრებილები ხან თოვლივით თეთრ, უმოძრაოდ მწოლარე მოხუცს აკვირდებოდნენ და ხანაც ერთმანეთს შეავლებდნენ მზერას … მხოლოდ ის პატარა ბიჭი იდგა ყველასაგან მოშორებით და ოკეანეს გასცქეროდა …
ის ნათლად ხედავდა თეთრიალქნებიან გემს, რომელიც მსუბუქად მიცურავდა ჩამავალი მზისკენ.

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,580 other followers

%d bloggers like this: